Auteursarchief: thierymaud68

Bingmayong 兵马俑

Ik ben net terug uit Xi’an 西安 waar ik het Bingmayong, bij ons beter bekend als het Terracottaleger, ging bezoeken. Mijn lang gekoesterde droom werd plots werkelijkheid!

Met zijn oppervlakte van 20 ha is het Bingmayong het grootste in situ museum van China.

Het Terracottaleger wordt toevallig ontdekt door landbouwers die op 29 maart 1974, in het dorpje Xiyang, een irrigatieput boren. De archeologen beginnen hun opgravingen het jaar daarop, in juli 1975. Een maand later beslist men een in situ museum te bouwen: het Terracottaleger van Qin Shi Huangdi 秦始皇帝. Het mausoleum bestaat voor het ogenblik uit drie grafkuilen met, naast 8000 soldaten en paardenknechten  ook nog bronzen koetsen en paarden.

Het Terracottaleger trekt jaarlijks twee miljoen bezoekers aan.

Qin Shi Huangdi was de eerste keizer van China. Hij besteeg de troon in 247 v.C., op dertienjarige leeftijd. Zijn moeder handelde de staatszaken af tot zijn meerderjarigheid.
Toen Qin Shi Huangdi aan de macht kwam, bestond China uit zeven koninkrijken waaronder het koninkrijk Qin. Het Qin leger onderwierp de zes andere koninkrijken en Qin Shi Huangdi unificeerde China alzo tot één groot rijk. Naast de politieke unificatie zorgde hij ook voor de economische, militaire en ideologische unificatie.
Qin Shi Huangdi heeft ook de vestingmuren, gebouwd door de verschillende koninkrijken, laten verbinden tot één Lange Muur van 10.000 li (= 5.000 km).

De eerste keizer van China begon de constructie van zijn mausoleum kort na zijn troonsbestijging: dit nam 39 jaar in beslag en zou een grandioos wereldwonder worden. Meer dan 700.000 arbeiders werkten aan de constructie, ze maakten 8.000 levensgrote soldaten wier gezichten allemaal verschillend waren…

Maar waarom is elke krijger uniek?

Ten tijde van Qin Shi Huangdi was de praktijk van de xun 殉 heel gebruikelijk. Xun betekent: volgen tot in het graf. Koningen, prinsen, hertogen, werden begraven samen met hun levende echtgenotes, slaven, dienaars, krijgers…
Op die manier zouden ze in hun leven na de dood verder gediend en beschermd worden.

Qi Shi huangdi was de eerste die weigerde dat zijn gevolg en zijn leger samen met hem levend begraven werden. Daarom liet hij een Terracottaleger maken dat hem in het hiernamaals zou beschermen. Opdat zijn leger er zo echt mogelijk zou uitzien, moest elke krijger uniek zijn, niet alleen qua gelaatstrekken maar ook qua uniform…
Dank aan de eerste keizer van China dat we, dankzij zijn barmhartigheid, meer dan 2.000 jaar later zijn grandioze leger mogen bewonderen!
Het graf van de keizer is nog niet opengemaakt, wat staat ons daar te wachten?

 

Tulou, 土楼 een lemen woningcomplex

In een van mijn vorige blogs sprak ik over de Hakka en de vijf migraties waartoe ze gedwongen werden.
De derde migratie startte rond 1171, toen een steeds groeiend aantal bandieten de provincie Fujian onveilig maakten.

Gelukkig vluchtten ze niet allemaal! De moedigsten onder hen bouwden woningen gemaakt van een mengsel van aarde, steen, bamboe en hout: echte versterkte burchten die meestal rond waren maar soms ook vierkant en die onderdak konden geven aan grote families; tot 800 mensen konden er wonen!
De meeste van die tulou’s werden gebouwd tussen de 12° en 20° eeuw.

Een tulou is drie à vier verdiepingen hoog en heeft muren met schietgaten die tot 1,8 m dik kunnen zijn.
Het ‘huis’ is goed geventileerd, het is warm in de winter en fris in de zomer en is bestand tegen stormen en aardbevingen. Het heeft meestal maar één houten deur die dikwijls verstevigd is met een ijzeren plaat.

De meest indrukwekkende tulou ligt in het dorpje Gaobei en maakt sinds 2008 deel uit van de UNESCO World Heritage Sites.
Deze tulou werd redelijk laat gebouwd, in 1705.


Hij is rond, bestaat uit vier concentrische ringen rond een centrale open binnenplaats en is drie verdiepingen hoog. De gelijkvloerse verdieping omvat de keukens van de families, op de eerste verdieping wordt het graan gestockeerd, op de tweede en de derde verdieping liggen de leefruimten en de slaapkamers. In totaal zijn er 370 kamers. Deze tulou heeft twee hoofdingangen en twee zij-ingangen.

De oudste en hoogste tulou ligt in Shuyan: hij werd in 1308 gebouwd en telt vier verdiepingen.

 

Heel interessant is de lay-out van de tulou die heel sterk doet denken aan die van de siheyuan in Beijing (zie blog 13 juni 2011). Beide werden ze gebouwd naar de Chinese woningtraditie van ‘gesloten van buiten, open van binnen’.


En net als de siheyuan worden de tulous bewoond door alle takken van eenzelfde familieclan: één dak als symbool voor eenheid en bescherming.
Werd de clan nog groter? Dan werd aan de buitenkant nog een ring errond gebouwd. Eenvoudig toch!

酿豆腐    GEVULDE TOFU

Ik at dit recept voor het eerst in een Hakkarestaurant in Beijing (zie vorige blog) en was meteen bekoord door de originaliteit van dit gerecht.
Hakka’s zijn dus een Chinese minoriteit die van de Han afstammen en door de eeuwen heen vanuit centraal China steeds verder naar het zuiden migreerden. In het Zuiden was er weinig tarwe om knoedels te maken, dus vervingen de Hakka’s de deegwikkel door tofu, een neutrale smaak die een hartige vulling omsluit.
Onderstaand recept is een basisrecept maar je kan er ook gember, lente-ui, koriander, gedroogde tangerine schil… aan toevoegen

Ingrediënten

500 gr stevige tofu, gespoeld en drooggedept
200 gr varkensgehakt (30% vet)
100 gr rauwe scampi’s (darmpje verwijderd, lichaampjes gespoeld en gedroogd)
1 lookteentje, geperst
1 eetl lichte soyasaus
1 eetl Shaoxingwijn
2 theel maïzena

Methode

  1. Hak de scampi’s tot een grove pasta (met hakmes of foodprocessor)
  2. Vermeng de scampi’s met het vlees, de look, sojasaus, wijn en maïzena
  3. Snij de tofu (in de dikte) tot grote plakken van ongeveer 3 cm en versnijd deze in vierkanten van ongeveer 5 cm
  4. Haal met een meloenschep (min. 2 cm diameter) bolletjes uit de tofusukken en zorg ervoor niet te diep te gaan
  5. Vul voorzichtig de tofuvierkantjes met het scampi-vleesmengsel en schik ze op een groot bord dat in de stoompan past
  6. Breng water in de stoompan aan de kook en stoom de gevulde tofu met het deksel op de pan voor 10 à 15 minuten (let erop dat er steeds water in de pan is!)
  7. Haal de schotel uit de stoompan en dien op

Ik eet dit gerechtje graag puur maar voor wie er liever een sausje bij heeft het volgend receptje:

Vermeng in een pannetje 1 eetl Shaoxing, 2 theel lichte sojasaus, 2 theel maïzena en wat kookvocht tot een glad mengsel, breng kort aan de kook en giet over de tofu. Garneer eventueel met wat versnipperde lente-ui.

 

Hakka 客家

Vele jaren terug ging ik in Beijing voor het eerst in een Hakka restaurant eten. De naam van het restaurant was 客家菜 kejiacai, letterlijk Kejiakeuken of Hakkakeuken. Het restaurant maakt deel uit van een keten en is één van de culinaire success stories van de hoofdstad. Ik was onder de indruk van het decor: eenvoudig houten meubilair en muren vol graffiti met Chinese karakters maakten het eethuisje heel apart. De eigenaar, Chu Nai, is een schilder die fan is van de Hakkakeuken. Ik at er gestoomde tofu gevuld met varkensvlees: heerlijk!

Wat betekent het woord kejia of hakka?
客家, vertaald als kejia in het Mandarijn en hakka in het Kantonees, betekent letterlijk ‘gastgezin’.
Rond 317 v. C. verjoegen barbaren uit het Noorden het Hakka volk uit zijn land, Henan. Henan is een provincie gelegen in centraal China, in de vlakte van de Gele Rivier, de vroegere bakermat van de Chinese cultuur. De Hakka’s vluchtten naar het Zuiden, naar Jiangxi. Dit was de eerste massamigratie. Ze zou gevolgd worden door vier andere.

De tweede migratie greep plaats in de Tangdynastie (618-907) toen rebellen onder leiding van Huang Chao de Tangdynastie wilden omverwerpen. Vele Hakka’s vluchtten naar het veiliger en stabieler Zuiden, vooral naar Fujian. Vanaf het einde van de Tangdynastie leefde een grote concentratie Hakka’s er gedurende vier eeuwen relatief geïsoleerd: dit was een aanleiding tot een consolidatie van hun taal, cultuur en identiteit.

De derde migratie was het gevolg van een groeiend aantal bandieten in het zuidelijke Fujian, dit gebeurde rond 1171. De Hakka’s verhuisden naar het Noorden van Guandong. Daar bewerkten ze weilanden die door luie Kantonese boeren verwaarloosd waren. De Hakka’s waren niet welkom bij  de lokale bevolking die hen de naam ‘Hakka’, gastgezin, gaf.

Tijdens de vierde migratie verjoegen de Mantsjoes van de Qingdynastie (1644-1911) de Hakka’s van Guangdong naar Sichuan, Guangxi en Taiwan.

De vijfde migratie startte in 1867. Zestien jaar daarvoor, in 1851 dus, vormde een Hakka, Hong Xiuquan, een leger van ‘Uitverkoren Mensen’. Vele van die Uitverkoren Mensen waren onderdrukte Hakka’s. Hongs doel was de Qingdynastie uit de weg te ruimen. Zijn leger raasde door gans China en dit duurde tot 1864. Deze opstand heet de Taiping Rebellie, het was een burgeroorlog die 20 miljoen mensenlevens eiste. De rebellie faalde, de hevige gevechten en de angst voor represailles maakten dat de Hakka’s een vijfde maal migreerden, naar Hainan en overzee…


Nu schat men het aantal Hakka’s op 80 miljoen, verspreid over heel de wereld. Interessant is te noteren dat de Hakka’s, omwille van het feit dat ze behoren tot een subgroep van de Han Chinezen, een hogere status hebben dan de andere minoriteiten.

In mijn volgende blog geef ik een recept van de toch wel aparte keuken van de Hakka’s.

Centrale verwarming in China

Ben je een koukleum en moet je kiezen tussen de winter doorbrengen in Sjanghai ofwel in Beijing?
Wel, het is je geraden om te kiezen voor Beijing!
Waarom? Omdat centrale verwarming in China niet overal gelijk is. Wij hebben een taalgrens die ons land in tweeën verdeelt, de Chinezen hebben een centrale verwarmingsgrens die het land verdeelt in een deel dat ten noorden van de Huai rivier ligt en een deel dat er ten zuiden van ligt.


De Huai rivier is een belangrijke rivier die stroomt tussen de provincies Henan, Anhui en Jiangsu en die ligt tussen de Gele Rivier en de Jangtse. Zij verdeelt China in noord en zuid. Boven de Huai rivier, en dus in Beijing, is er in de winter centrale verwarming, daaronder, en dus in Sjanghai, niet!


De Chinezen van het zuiden moeten het maar stellen met de povere warme lucht die uit de airco sputtert. Wanneer ze thuiskomen, kleden ze zich om: ze trekken warme jassen en gevoerde laarzen aan! Want binnen is het kouder dan buiten.

Deze maatregel kreeg ingang in de periode van centrale planning, tussen 1950-1980, toen de regering besloot huizen en werkplaatsen gratis te voorzien van centrale verwarming. Dit was een basisrecht voor elke Chinees en zou gebeuren via vrije distributie van steenkool.
Maar, ten gevolge van budgetrestricties kon (en kan!) die maatregel slechts toegepast worden voor de gebieden ten noorden van de Huai rivier:  de winter is er immers strenger en duurt er langer.

Centrale verwarming in Noord-China is er maar gedurende een wel gedefinieerde periode: ze start op 15 november 供暖日 gong nuan ri, heating day, en eindigt vandaag, op 15 maart.
Sinds vandaag is het dus de beurt aan de Chinezen van het noorden om te jammeren!
Ik maakte dit effectief mee toen ik einde maart 2000 in Shenyang in het appartement van mijn vriendin Xiao Feng verbleef: we gingen dikwijls buiten een wandeling doen om ons op te warmen…

China is echt wel een land met paradoxen!

 

Tangyuan 汤圆  of Yuanxiao 元宵?

Vandaag, 2 maart 2018, eindigen de Nieuwjaarsfestiviteiten in China. Ze duurden twee weken, de tijd dat de nieuwe maan een volle maan werd.
Dit wordt natuurlijk gevierd, op verschillende manieren.
De mensen, vooral kinderen, lopen op straat met kleurrijke papieren lantaarns waarop raadsels geschreven zijn die moeten opgelost worden. Daarom heet dit feest dan ook het Lantaarnfestival, Dengjie 灯节. En dit gaat gepaard met drakendansen en leeuwendansen.
De lantaarns worden ook meegenomen naar de verschillende tempels van de stad…

Traditiegetrouw eet men op die dag, maar ook de dagen erna, tangyuan. Dit zijn heerlijke balletjes gemaakt van kleefrijstbloem met een vulling van zwarte sesam, peanuts, rode bonenpasta enz.


Naast het woord 汤圆tangyuan waarvan de karakters heel duidelijk de symbolische waarde van dit familiefeest weergeven, is er nog een ander, meer poëtisch woord voor dezelfde lekkernij: 元宵yuanxiao. Nochtans wordt het woord tangyuan tweemaal meer gebruikt dan het woord yuanxiao, vooral dan in het Noorden van China. Dit zou te maken hebben met de perikelen van de keizerlijke politiek!

In december 1912 en januari 1913 was Yuan Shikai 袁世凯druk bezig met zijn macht te verstevigen. Hij had de eerste president van de Republiek China, Sun Yat-sen, tot aftreden gedwongen om zelf president te worden. Geleidelijk aan wou hij steeds meer macht en riep zichzelf uit tot keizer van China. Dit lokte veel protest uit, Yuan werd elke dag min populair…

Men vertelt dat Yuan, tijdens het Lantaarnfestival in 1913, ambulante straatventers op straat hoorde roepen: “Yuan…..Xiaooo!”. Dat was waarschijnlijk slechts de roep van de straatventer om veel rijstballetjes 元宵yuanxiao te verkopen, maar de paranoïde Yuan interpreteerde dit als een revolutionaire roep om hem ( Yuan 袁 ) te doen verdwijnen ( 消xiao )!

Noem ze zoals je wilt maar proef ze: je vindt ze diepgevroren in Aziatische supermarkten en hoeft ze slechts te koken. Heerlijk!

 

灯节快乐!Leuk Lantaarnfeest!

 

Chinees nieuwjaar en homoniemen

Een laowai (dit is: een niet-Chinees) die in China Chinees spreekt, ondervindt al snel het belang de woorden met de juiste toon uit te spreken. De Chinese taal heeft zoveel homoniemen die slechts kunnen gedifferentieerd worden dankzij de tonen. De ‘juiste toon’ zetten is dan ook een nachtmerrie voor beginners!

De Chinezen vinden het dan ook heel leuk om met homoniemen te spelen. Chinees nieuwjaar, in China 春节 chunjie (ook lentefestival genoemd),  is daar een mooi voorbeeld van.
Hier volgen enkele voorbeelden van lekkernijen die specifiek tijdens die periode worden bereid en dus tegelijk een woordspeling met een diepere betekenis inhouden.

  1. 饺jiao, knoedel en 交jiao overbrengen

In het noorden van China eet men 饺子 jiaozi op de laatste dag van het maanjaar en wel precies om middernacht. Het eten van de jiaozi rond dat uur van de nacht zou wel een specifieke betekenis hebben. In het oude China werd de dag ingedeeld in 12 periodes van 2 uur, twee shi  时 , en die hadden alle een specifieke benaming. De eerste periode was tussen 23:00 uur en 1:00 uur: de start van een nieuwe dag. Die periode werd 子时 zishi genoemd. 交 jiao betekent ‘overdragen’, dus het overdragen of het overbrengen van de ‘zi’. 交子 betekent hier dus dat het nieuwe jaar het oude jaar vervangt tijdens het eerste uur. Daarbij komt nog dat 交子 in de Songdynastie een munteenheid was. Geld! Rijkdom!
Met andere woorden het eten van jiaozi luidt het nieuwe jaar in en zal de familie geluk, overvloed en rijkdom brengen!

(zie ook mijn blog van 2 februari 2011: Van wilde tijger naar tam konijn.)

 

  1. 汤圆tangyuan, balletjes van kleefrijstbloem en 团圆 tuanyuan, familiereünie

Tangyuan is de naam van mijn blog! Want ik ben er dol op! Tangyuan zijn heerlijke balletjes gemaakt van kleefrijstbloem. Er zijn kleine en grote. De kleine hebben geen vulling, de grote hebben een vulling van pindakaas, zwarte sesam of rode bonenpasta…Ze worden traditioneel gegeten op het Lantaarnfestival. Dit valt op de veertiende dag van het nieuwe maanjaar en is een mooie afsluiter van de nieuwjaar roes.
De ronde balletjes in de ronde kom staan symbool voor de familiereünie

  1. 年糕 niangao, nieuwjaar cake en 年高 niangao, jaar hoger/beter

De Chinezen zeggen 年年高升 nian nian gao sheng wat betekent ‘ieder jaar hoger’. Wie zou dan neerkijken op zo een lekker dessertje gemaakt van kleefrijst?
Deze nieuwjaar cake wordt vooral in het zuiden van China gegeten.

  1. 鱼 yu, vis en 余 yu, overschot

年年有余 nian nian you yu betekent ‘ieder jaar is er vis’ maar natuurlijk ook ‘ieder jaar is er overschot’.

 

Dit zijn de voornaamste nieuwjaardissen, ze zijn geladen met symboliek en ze mogen zeker niet op de nieuwjaartafel ontbreken!!!!

Benmingnian 本命年

Ben je geboren in het jaar 1922, 1934,1946,1958,1970, 1982,1994 of nog 2006? Dan ben je van het jaar van de hond dat op 16 februari 2018 van start gaat en eindigt op 5 februari 2019. Een jaar lang is het jouw benmingnian, het jaar van je dierenriem dier! Wacht je een voorspoedig jaar?


In de traditionele Chinese mythologie wordt beweerd dat je dit jaar  犯太岁, dat je dit jaar fan taisui ofte dit jaar Tai Sui beledigt. Dit wil zeggen dat je 太岁Tai Sui, een ster tegenover Jupiter die om de twaalf jaar rond de aarde draait en tegelijk de God van het jaar is, kwelt. Tai Sui brengt dan ook ongeluk aan mensen in hun benmingnian… Slecht nieuws voor hen!

Maar…er is ook goed nieuws! Je kan ongeluk voorkomen door in je benmingnian een beroep te doen op tal van beschermende conventies die door generaties heen werden doorgegeven.
Eén van die conventies is het dragen van iets roods. De kleur rood brengt voorspoed en geeft moed. Rood ondergoed, sokken, sjaals en T-shirts doen het goed.


Mensen dragen ook graag jade dat bekend staat om ongeluk af te weren, of goud, een schild tegen slechte geesten; zowel een jade als een gouden juweel moeten met een rood lint verweven zijn. Belangrijk is dat die objecten je geschonken worden, je mag ze niet zelf kopen.

Maar de kers op de taart is een 太岁符taisuifu (een amulet in een klein rood papieren zakje) te kopen en het een heel jaar lang bij zich te houden. Het Tai Sui amulet zal worden verbrand net voor het nieuwe maanjaar.

Ben je van het jaar van de hond dan ben je nog net op tijd om aan familie en vrienden een rood kledingstuk of een met rood verweven jade of gouden juweeltje als geschenkje te vragen. Hurry!

Fat China!

Dikke Chinezen, wie had ooit gedacht dat dit zou kunnen bestaan? Tot voor drie decennia werd het Chinese volk beschouwd als het slankste volk ter wereld. Nu zou China op ’s werelds tweede plaats van obesitas staan! Het verschijnen van zo’n zestig miljoen obezen en driehonderd miljoen mensen met overgewicht is het gevolg van China’s economische boom. Het is de straf voor de verwestering van de levensstijl met haar fast food, auto’s (in plaats van fietsen), TV kijken enz.

In de jaren 1980 leed slechts 7 % van de Chinese bevolking aan zwaarlijvigheid, in 2002 steeg dit al naar 23%. Deze forse stijging gaf, in de grootsteden, aanleiding tot een campagne tegen obesitas: via voordrachten en gratis lichaamsonderzoeken hoopte de regering aan dit probleem te verhelpen maar tevergeefs.

Bij ons ziet men dikwijls obesitas bij de armen, in China is dit net omgekeerd. De begoede klasse spendeert meer geld aan bewerkte voedingsmiddelen zoals kant en klare maaltijden en fast food. Chinese Deliveroo’s draaien daar ongelooflijk goed, nog beter dan bij ons. De ‘white collars’ vinden het sjiek, modern en westers om via het nuttigen van industrieel bereide merkproducten hun internationale lijfstijl tentoon te stellen.
Voedselschandalen en snelle urbanisatie leidden tot het in ongenade vallen van voedselmarkten in open lucht en tot het succes van industriële producten. Deze producten zijn hygiënisch en veilig maar bevatten drie maal meer olie, zout en suiker dan home made gerechten.

Een andere belangrijke oorzaak van obesitas is de éen (nu twee) kind politiek. Het kind wordt dikwijls door de grootouders opgevoed daar de ouders het te druk hebben en de crèches in China schaars zijn; de ‘kleine keizer’ groeit op met zoete snacks en soft ijs, een compensatie voor de parentele afwezigheid…
De schoolkinderen hebben ook te weinig beweging: het dagelijks uurtje turnen of sporten wordt dikwijls vervangen door andere lessen. Chinezen zijn geobsedeerd door academische prestaties en offeren dus maar lichamelijke ontwikkeling op; voor velen is het maar tijdsverlies.
In China worden kinderen van 14-15 jaar reeds getroffen door type 2 diabetes! Terwijl  het in Europa onwettig is een fastfood uit te baten in de omgeving van een school, groeien McDonald’s en KFC’s er als paddenstoelen uit de grond!
Afslankcentra, vermageringspillen en wondermiddeltjes hebben nu ook hun intrede gedaan in het leven van de doorsnee Chinees. Maar diëtisten en nutritionisten zijn nog steeds schaars.
Hoe lang zal China haar mollige ‘keizertjes’ nog gelukkig kunnen maken?

“Enquêtes vagabondes”

In Parijs loopt een boeiende tentoonstelling over het leven en het oeuvre van Emile Guimet, de stichter van Frankrijks grootste museum gewijd aan Oost-Aziatische kunst.

Emile wordt geboren in 1838, in een rijke familie in Lyon. Zijn vader, Jean-Baptiste, een polytechnieker, specialiseerde in de scheikunde en stelde een chemische synthese van ultramarijn blauw poeder op punt; dit poeder zou het toen in gebruik blauwe poeder, verkregen door het malen van lapis-lazuli, vervangen. Een heel duur poeder dat 100 à 2500 keer meer kostte dan de uitvinding van Jean-Baptiste ! Dit zogenaamde ‘bleu Guimet’ werd niet alleen door schilders gebruikt maar werd ook aangewend voor het blauwen in wasserijen en voor het maken van papier. Deze uitvinding zou vader Guimet steenrijk maken…
In 1860 laat hij de zaak over aan zijn zoon Emile, industrieel en kunstverzamelaar. Dankzij vaders fortuin zal Emile verre reizen kunnen ondernemen, vooral naar het Verre Oosten vanwaar hij veel kunstvoorwerpen zal meebrengen…

In 1876 vindt Emile in de VS een vriend terug die hij vier jaar eerder heeft leren kennen, Félix Régamey (1844-1907). Het tweetal begint dan een lange reis naar Japan, China, Zuidoost Azië en Indië. Guimet is gepassioneerd door de godsdiensten van het Verre-Oosten en zoekt informaties bij geleerden en in boeddhistische kloosters. Ondertussen schetst Régamey de taferelen waarvan hij later schilderijen zal maken.

Dankzij deze reis zal het Musée National des Arts Aziatiques gesticht worden, eerst in Lyon en later in Parijs.
Guimets drang om de godsdiensten te begrijpen, maakt dat hij een buitengewoon boeddhistisch Pantheon zal meebrengen, dat deel uitmaakt van de vaste collectie van het museum.

De tentoonstelling is een harmonisch geheel van kunstobjecten en prachtige schilderijen die de wandeling van de bezoeker bijzonder aangenaam, sfeervol en verrijkend maakt.
Guimet en Régamey verdienen zeker de naam van ‘eerste toeristen van de moderne tijden’.

Enquêtes vagabondes- Le voyage illustré d’Emile Guimet loopt nog tot 12 maart 2018, in de Guimet natuurlijk!