Cyber Valentijn 网络情人节

Over enkele dagen vieren de Chinezen opnieuw Valentijn.
Chinezen zijn fervente netizens, ze ontlenen veel nieuwe woorden en zinswendingen aan het internet. Ze gaan die woorden dan in de omgangstaal gebruiken: zo ontstaat een nieuwe trendy manier van spreken.
Er verschijnen zelfs woordenboeken van die ‘nieuwe taal’. Ik kocht er zo een, enkele jaren terug:
新词语漫话 xin ciyu manhua, vrij vertaald als ‘Vrij chatten over nieuwe woorden en uitdrukkingen’, een leuk boek van 333 bladzijden. Het probleem is dat dit boek nu al niet meer ‘nieuw’ is, en dat er reeds vele andere op de markt zijn!

De laatste jaren heeft dat xin ciyu-fenomeen zelfs een nieuw feest doen ontstaan: Cyber Valentine. Deze Internet Valentijnsdag wordt gevierd op 20 mei.


Waarom 20 mei? Dit vergt enige uitleg.

5月20号, vijfde maand twintigste dag of, eenvoudiger: 520, wordt uitgesproken: wu er ling, vijf twee nul.
Wu,vijf, klinkt (een beetje!) als wo, ik.
Er, twee, klinkt (als het op een zekere manier wordt uitgesproken) als ai, liefhebben.
Ling, nul, lijkt wat op ni, jij.

520 staat dus voor 我爱你wo ai ni: ik hou van jou!

De oudere Chinese generatie viert 20 mei niet, de trendy jeugd wel: 20 mei is dé ideale dag voor een date en natuurlijk ook voor een huwelijk!

De 4 Mei beweging 五四运动

Net twee dagen geleden werd de beweging van 4 mei 1919 herdacht. Honderd jaar geleden verzamelden bijna drieduizend studenten uit verschillende universiteiten van Beijing voor de Poort van de Hemelse Vrede, het huidige Tiananmenplein. Men beschouwt die datum als het symbool voor de intrede van China in de moderne tijd.

De studenten kwamen toen protesteren tegen het Verdrag van Versailles dat gesloten werd kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Het schreef de gebieden in de provincie Shandong, die tot dan toe onder Duitse controle stonden, aan de soevereiniteit van Japan toe.
Deze machtstransfert tussen grote mogendheden maakte de studenten pisnijdig: niet alleen hield het verdrag van Versailles geen rekening met de Chinese wensen maar de studenten werden zich ook bewust van de zwakte van China, van haar instituties en de omvang van haar traditionele cultuur, evenals van de macht van de mandarijnen en de onderdrukking van de vrouw… en dit slechts enkele jaren na het einde van het keizerrijk.

Het 4 mei manifest stelde dat China slechts door democratie en wetenschap uit haar politiek, moreel, academisch en intellectueel obscurantisme kon raken. En daarvoor waren de studenten bereid hun leven te geven. Het falen van deze beweging op politiek vlak had voor gevolg dat de initiators ervan een tegengestelde richting insloegen. Enkelen onder hen zouden twee jaar later aan de wieg staan van de communistische partij.

De beweging oogstte wel succes op andere gebieden: de Baihua, het modern Chinees zou het literair Chinees vervangen als officiële taal, in het onderwijs en in de literatuur.

De 4 mei beweging wordt ieder jaar herdacht, zowel op vasteland China als op Taiwan maar dan wel onder verschillende benamingen:
in de Volksrepubliek China heet ze 青年节het Feest van de Jeugd en in Taiwan heet ze 文艺节het Feest van de Literatuur!

Zwaluwnestjessoep 燕窝汤

At jij bij de Chinees al een zwaluwnestjessoep? Een échte, dus een dure zwaluwnestjessoep?

In China vind je die soep maar in bepaalde high-class restaurants, ze wordt aangezien als een ware delicatesse. Ze komt ook op het menu van enkele restaurants van Zuidoost Azië…

Deze soep wordt wel degelijk gemaakt van zwaluwnesten, maar het zijn geen nesten van alledaagse zwaluwen, wel van Aziatische gierzwaluw die ook nog de naam dragen van salangaan. De salangaan is een tropische vogel van Zuidoost Azië. Hij maakt zijn nest niet met twijgen en bladeren maar gebruikt zijn speeksel die hij vermengt met ander materiaal. Het zijn juist die speekselbrokjes die het gerecht zo duur maken.

Het eten van zwaluwnesten heeft een stimulerend effect op het lichaam en is heel voedzaam. Je immuunsysteem zou ermee verbeteren, het verzacht je huid en koelt je inwendige lichaamshitte af…

De populariteit van de zwaluwnestensoep gaat terug tot de Mingdynastie (1368-1644) en zou te danken zijn aan Zheng He.

Zheng He (1371-1435) was een eunuch, een hooggeplaatste eunuch die tegelijk admiraal was, en leefde onder de regering van Keizer Yongle.
Zheng He leidde verschillende expedities, onder andere naar de ‘Westelijke Zeeën’, Vietnam, Siam, Java…


Tijdens één van zijn expedities strandde zijn vloot op een eiland in Zuidoost Azië. Er viel niets te eten op dat eiland, Zheng He en zijn bemanning hadden grote honger. En toen ontdekten ze zwaluwnesten op dat verlaten eiland…en ze aten ze op.
Na hun nestfestijn voelden Zheng He en zijn matrozen zich vol energie, hun wangen werden rood.
Zheng He bracht enkele nesten mee naar Beijing, om ze aan Keizer Yongle te schenken en van dan af werden zwaluwnesten een populaire dis in de Verboden Stad.

Zo luidt de legende. Maar een feit is dat zwaluwnesten vanaf de Mingdynastie op grote schaal gebruikt werden in de traditionele Chinese geneeskunde.

Zwaluwnesten zijn schaars en moeilijk te reinigen, ze zijn dus heel duur.

Daarom is zwaluwnestensoep voor de Chinezen een statussymbool geworden en een cadeau dat op Chinees Nieuwjaar geschonken wordt.

 

Love, Ren Hang

In de Maison Européenne de la Photographie loopt een tentoonstelling van de werken van drie jonge fotografen: de Chinees Ren Hang, de Koreaanse Yoonkyung Jang en de Spaanse Coco Capitàn. Fotografen van drie verschillende nationaliteiten maar met eenzelfde rode draad in hun werk: hoe zit het met onze generatie die geconnecteerd is maar tegelijk ook cultureel gefragmenteerd? Ze voelen zich verloren in het tijdperk van de globalisatie.

De fotografen reageren daarop alle drie op een heel verschillende manier.

Ren Hangs werken zijn veruit de meest aangrijpende!

Ren Hang wordt in 1987 geboren in Changchun (Jilin). Zijn vader is een spoorman, zijn moeder werkt in een drukkerij.
Hij volgt marketing op de univ maar zijn studies boeien hem niet.
Hij begint dan zijn vrienden van de slaapzaal te fotograferen, op een heel geïmproviseerde manier. Deze spontaneïteit zal zijn kenmerk worden, alsook de eenvoud van zijn fototoestel: een kleine Minolta!

Ren Hangs voorbeelden zijn Shûji Terayama, figuur van de Japanse contracultuur van de jaren 1970, de Amerikaanse modefotograaf Terry Richardson en de Japanse fotograaf Nobuyoshi Araki.

Ren Hangs foto’s stralen frisheid en naïveteit uit: naakte meisjes en jongens poseren vaak met of nabij slangen of vogels.

Alhoewel Ren met zijn werk de Chinese regering niet wou provoceren, werd zijn oeuvre in China gecensureerd wegens het ‘pornografisch karakter’ ervan.
Zijn spontaneïteit en vrijheid van meningsuiting zullen van Ren het boegbeeld maken van de creatieve vrijheid.

Ren Hang was een ongeruste ziel en dat weerspiegelt zich in zijn werk. Zijn existentieel onwelzijn deelde hij onder de vorm van gedichten op zijn internetsite.
Hij werd depressief en maakte in 2017 een eind aan zijn leven.

Hij schreef: “Indien het leven een afgrond zonder bodem is, dan zal, wanneer ik spring, de val zonder einde ook een manier zijn van vliegen.”

 

De tentoonstelling loopt tot 26.05.2019 in de
Maison Européenne de la Photographie
5/7 rue de Fourcy
75004 Paris

Er is vaak een wachtrij want eens binnen geraak je heel moeilijk weer buiten!

Hint in de nieuwe Chinese postzegel?

Dit jaar is het jaar van het varken. De Chinese post heeft een nieuwe zegel uitgebracht: een koppel vrolijke varkens met in hun schoot…drie kleine varkentjes! Op ’t eerste gezicht is daar niets merkwaardig aan maar de internetgebruikers hebben daar wel een andere mening over: ze denken dat het iets te maken heeft met een nieuwe wijziging in het ‘éénkindbeleid’.

De Weibo netizens zijn immers tot de constatatie gekomen dat twee jaar geleden, in het begin van het jaar van de aap en toen het ‘éénkindbeleid’ nog in voege was, de regering een zegel uitbracht met daarop twee aapjes.

Kort daarop moedigde de regering de koppels aan een tweede kind te maken. De lokale regeringen beloofden zelfs extra voordelen zoals vermindering van belasting, voordelen voor het onderwijs en zelfs financiële hulp bij huisvesting, maatregelen die vele koppels aantrokken.

Nu geven de Chinese staatsmedia misschien een hint dat de regering een verandering in de ‘tweekindpolitiek’ zou kunnen brengen. De krant Xin Jingbao schrijft in een artikel “het ligt voor de hand dat het toelaten van de tweekindpolitiek niet veel impact heeft gehad op de toename van de bevolking”. De internetgebruikers denken dat de drie varkentjes een aanwijzing zijn voor een verandering in het tweekindbeleid.

Maar de jonge Chinezen zeggen “één kind opvoeden is al moeilijk, laat staan een tweede of zelfs nu een derde!”

Het wordt dus spannend afwachten of de Chinese regering wel degelijk een ‘driekindpolitiek’ aan het lanceren is!

 

Chinezen houden van app’s

Zhou Zhou’s leven is, net als dat van alle jonge Chinezen, nauw verbonden met allerlei app’s.

’s Ochtends, na het opstaan, hoeft ze geen ontbijt te maken, ze mag zich dadelijk klaar maken want zodra ze uit de douche komt brengt een koerier een heerlijk warm ontbijtje dat ze via Meiituan Delivery heeft besteld.

 

Terwijl ze eet opent ze op haar telefoon QQ Music.

Terwijl ze naar de laatste liedjes luistert, ‘veegt’ ze op Weibo, de Chinese Twitter, en chat ze met haar vrienden op WeChat.

 

Vandaag is haar vrije dag. Ze opent haar telefoon en zoekt de app iQiyi. Ze vindt er de TV serie die ze volgt tijdens haar lange metroritten.

Ze heeft plots zin in een nieuwe jurk. Geen nood, op Taobao is het aanbod zo groot. Ze bestelt er een blauwe qipao, een traditionele Chinese jurk die de vrouw van Xi Jinping weer in ere hersteld heeft. Zhou Zhou is dol op die traditionele en tegelijk sexy jurkjes. Ze zal het over twee à drie dagen thuisbezorgd krijgen. Past het jurkje niet dan wordt dit gratis teruggestuurd.

Haar vriendin Tian Lin belt haar en nodigt haar uit om samen te lunchen. Ze opent AutoNavi en geef het adres op van het restaurant.

Oeps! Zo ver! Ze zal de taxi nemen. Ze bestelt een taxi bij DiDi.

Op haar telefoon ziet ze de foto’s van de dichtst bij zijnde chauffeurs en ze klikt op degene die haar het meest bevalt. Ze neemt alleen haar smartphone mee want ze betaalt er alles mee, zowel grote sommen als een blikje Cola. Alipay en WeChat Pay zijn de meest gebruikte betaalmethodes.

’s Namiddags wil ze met haar dochter Xiao Yu naar de bioscoop. Ze checkt op haar telefoon welke Indische films spelen. Indische films zijn nu razend populair in China. Op de app Douban vindt ze alle beoordelingen.

Op Tao Piaopiao koopt ze twee tickets…

Thuisgekomen na de film vraagt haar man snel een vliegtuigticket naar Hong Kong te kopen. Dit gebeurt met de app’ Qunar (lett. waar naartoe?). Met Qunar boekt ze voor hem ook een hotelkamer en een wagen die hem naar de vlieghaven en terug zal voeren.

Is het leven in China niet eenvoudig?

 

Hexie Hao 和谐号

In Brussel, op een heel aparte locatie, loopt nog tot 30 maart 2019 een kleine maar leuke fototentoonstelling.

De locatie, Le Cercle des Voyageurs, is op zichzelf al de verplaatsing waard: een resto/bar met muren vol opeengestapelde oude reiskoffers, reisboeken van over de hele wereld die je ter plaatse kan lezen of ontlenen. Ook evenementen, concerten en tentoonstellingen trekken de reizigers van alle kanten aan.

Het restaurant serveert er heerlijke schotels van over de hele wereld in een warme sfeer. We aten er Libanese gevulde aubergines en…garnaalkroketjes: je kan er ook terecht voor Belgische delicatessen!
Na de lunch bezochten we de tentoonstelling, Hexie Hao, van de fotograaf Jean-Luc Feixa.
De kwaliteit van de zwart wit foto’s is niet altijd egaal maar enkele foto’s zijn echt wel prachtig, vooral de foto van de affiche ‘Waiting’, waar een hond door een open deur naar buiten kijkt…

Hexie Hao is de naam van de sneltrein waarmee Feixa reisde en betekent letterlijk ‘harmonie’, het is de reportage van de fotograaf die China met de trein doorkruiste, van Beijing naar Sjanghai via Pingyao, het prachtige stadje waar zoveel traditionele films werden gedraaid…

 

Le Cercle des Voyageurs
Lievevrouwbroerstraat 18
1000 Brussel
02/5143949

Zin je adem in te houden ?

Het nieuwe boek van Qiu Xiaolong ‘China, houd je adem in’ is opnieuw een voltreffer: het onderzoek geleid door inspecteur Chen bezorgt de lezer heel spannende uren leeslectuur. De auteur schreef het in het Engels en het is intussen ook in het Frans vertaald.
Maar zoals steeds biedt Qiu daarnaast ook veel aspecten van de Chinese cultuur, gastronomie, literatuur, tradities en bijgeloof…

Tradities en bijgeloof spelen in het huidige China een primordiale rol, ik zou zeggen dat het leven van de Chinees daarop is afgestemd, in alle lagen van de maatschappij, ook bij de hoogopgeleide en goedverdienende jeugd.

Een van die Chinese rituelen wordt hier op magistrale wijze geïllustreerd: het ‘dodenritueel van zeven keer zeven’.
Bij een overlijden doen de familieleden, startend bij de dag van de dood, om de zeven dagen een offerande aan de overledene en dit zeven keer. Het volksgeloof beweert dat de ziel van de dode de wereld van de mensen niet wil verlaten en daar blijft alsof ze nog bestaat. Zeven dagen na het overlijden komen de familieleden dus samen en bereiden een festijn voor hun dierbare. Ze steken kaarsen aan, branden wierook en soms ook ‘geld van de andere wereld’. Nadien eten ze samen, alsof de dode ook aan tafel zat. Dit ritueel grijpt dus om de zeven dagen plaats, dit gedurende zeven weken. Na die periode is de ziel van de dode tevreden en kan ze weggaan.
De ziel vliegt ver van het huis weg en de familie hoeft dus niet meer samen te komen alhoewel andere families het wel verder blijven doen, bijvoorbeeld na honderd dagen, na tien jaar of op andere symbolische data.
De plot van de roman draait rond dit ritueel en maakt het ongelooflijk spannend!

In het kort: een seriemoordenaar terroriseert Sjanghai: in drie weken werden reeds vier moorden gepleegd, steeds in de vroege ochtend en in een overdag drukke straat. Naast het lijk ligt telkens een masker, een geel antipollutie masker. Is dit masker een noodsein voor de luchtvervuiling die de inwoners van Sjanghai zo verontrust?
Hoofdinspecteur Chen, die door de hooggeplaatste Zhao reeds opdracht heeft gekregen om over een groep militanten ecologie te enquêteren, wordt door secretaris Li aangesteld om samen met zijn rechterhand inspecteur Yu de zaak zo vlug mogelijk op te lossen: het jaarlijkse Volkscongres gaat weldra beginnen en de seriemoorden zouden een schandaal betekenen voor de Partij.

Luchtvervuiling, corruptie, inmenging van de Partij in het dagelijkse leven van de Chinezen, de onmacht van het volk tegenover de leugens van de leidende klasse: dit zijn thema’s die Qiu Xiaolong zonder probleem kan aansnijden want hij leeft in de Verenigde Staten!

Het boek is geschreven in het Amerikaans en is vertaald naar het Frans door Adelaïde Pralon.

Chine, retiens ton souffle
Qiu Xiaolong
Editions Liana Levi, 2018
ISBN : 979-10-349-0066-4

Jinan 济南

Jinan, hoofdplaats van de provincie Shandong, ook nog de ‘City of Springs’ genaamd, ligt op ongeveer 400 km ten zuiden van Beijing en ligt dus, naar Chinese normen, dicht bij de Chinese hoofdstad.

En inderdaad, de bullet train kan het op amper twee uren doen! Mijn man en ik vinden het de moeite waard om daar een dagje rond te lopen temeer dat de schrijver Lao She 老舍 (1899-1966) er aan de Universiteit vier jaar les heeft gegeven, van 1930 tot 1934 er dat zijn vroegere huis te bezichtigen is…

We nemen de vroegste trein, om 7:10 en installeren ons in de heel comfortabele en nette sneltrein. De trein stopt maar enkele keren. Wat een toeval! De eerste stop is in Cangzhou 沧州! Ik moet lachen omdat ik een novelle vertaalde van de schrijver Bao Tianxiao 包天笑 die heette: Tussenstop in Cangzhou (zie blog 20 december 2011).

We komen aan in Jinan en besluiten eerst het huis van Lao She te bezichtigen. Het is een courtyard die heel wat gelijkenissen vertoont met zijn huis in Beijing en heel veel charme heeft. In de tuin staan twee persimoen bomen.

Na een heerlijke noedel lunch begeven we ons naar de belangrijkste van de 72 historisch vermelde bronnen: de Baotu Spring, gelegen in een prachtig park in Chinese stijl. Vijvers met gutsende bronnen, treurwilgen, rode houten bruggetjes: een feeëriek spektakel! Keizer Qianlong (1711-1799) van de Qingdynastie bezocht de bron en noemde ze ‘de eerste Bron onder de Hemel’. Men zette er dan, naast de bron een tablet neer met ‘s keizers handschrift.

We nemen de trein terug en verlaten de vochtige atmosfeer van Jinan voor de kurkdroge lucht van Beijing, maar nu zonder tussenstop in Cangzhou!

 

7 days in Tibet

7. Lhasa, de Barkhor

Na een lekker ontbijt in onze House of Shambhala maken we een wandeling in  Lhasa’s  meest iconische pelgrim circuit: de Barkhor. De Barkhor is het circuit of kora dat de gelovigen maken rond het randgebied van de Jokhang, tweemaal per dag en steeds in klokwijzerzin. De meest fervente gelovigen prosterneren zich al wandelend op de grond.

De Barkhor is niet het enige pelgrim circuit: het ligt tussen de Nangkhor dat strak rond de Jokhang loopt en de 8 kilometer lange Lingkhor dat ook een deel van de moderne stad omvat.

De Barkhor is het spirituele hart van de Heilige stad en tegelijk de belangrijkste shoppingwijk voor de Tibetanen. Het is intact gebleven en heeft geen ‘modernisering’ ondergaan. De mannen dragen vilten cowboy hoeden, de vrouwen dragen een gestreept veelkleurig schortje op een lange rok.

Aan de kant van de ingang van de Barkhor op de eerste verdieping, staan vijf vrouwen, zingend, met een houten stok gerst te pletten, een hele dag lang. Beneden, voor de ingang van de tempel, horen we het geschuifel van de pelgrims en het geprevel van hun mantra’s. De geur van yakboter is overweldigend…

We moeten naar het vliegveld en stoppen aan het grootste postkantoor van Lhasa om onze kaartjes te posten. We willen échte mooie Tibetaanse postzegels op onze kaartjes en krijgen ook inkt en tampons: de een met het opschrift ta-shi de-lek, de ander met een yakfiguur en we tamponneren ijverig onze kaartjes die Europa hopelijk zullen bereiken…

ka-lee shu Tibet!