Sinds april 2025 kunnen we nu ook in Brussel heerlijke liangpi 凉皮 proeven.
Liangpi, letterlijk ‘koude huid’, zijn koude noedels afkomstig uit de provincie Shaanxi. De bereiding van deze noedels is omslachtig: een deeg wordt met water gewassen, waarbij het zetmeel wordt gescheiden van de gluten. Het resterende zetmeelbeslag wordt nadien, laag na laag, gestoomd tot noedels die bijna doorschijnend zijn.

Ik eet die zalige noedels in China maar buiten China zijn ze niet zo gemakkelijk te vinden behalve bij…La Taverne de Zhao, die in 2011 zijn eerste vestiging in Parijs, rue des Vinaigriers opende.
Negen Parijse tavernes verder opende Zhao nu zijn tiende taverne in Brussel, place Saint-Boniface: het was meteen een succes.
Zhao’s ambitie? De authentieke Chinese keuken delen met de Fransen en nu ook met de Belgen door het organiseren van gastronomische evenementen met andere Chinese restaurants, ontwerpers, illustratoren.

De kaart beperkt zich natuurlijk niet tot liangpi. Roujiamo 肉夹馍, een soort ‘Chinese hamburger’, biangbiangmian, twee meter lange, heel brede noedels, shaguo 砂锅bouillon, kip, noedels…in een kleien pot, rijstschotels, teveel om op te noemen en allemaal échte Chinese schotels.

Wil je af van de zoetzure en kitscherige schotels, de neon aquarium en de lycheewijn als traktatie, loop dan naar La Taverne de Zhao!

Een dun boekje met vijf verhalen. Vijf verhalen die de lezer willen laten kennismaken met het échte Tibet, en die komaf willen maken met het idyllische beeld van een spiritueel paradijs op aarde.
Ma Jian is erin geslaagd ons te verrassen, ons te verrijken en ons soms ook te choqueren in een mum van tijd!
De schrijver was na zijn scheiding op zoek naar spirituele verheldering, naar een dieper inzicht in het boeddhistische lot en naar een zielvolle plek waar het leven eenvoudig en idyllisch was. In plaats daarvan trof hij een volk dat zich had moeten overgeven aan de dominantie van een andere cultuur en in een onbeschrijflijke armoede leefde.
We wonen een luchtbegrafenis bij, maken kennis met families die uit elkaar vallen, huiveren voor een dubbele incest, maken de doorboring van een vrouw op een stupa mee, verontwaardigen ons om een tantrische ‘lama inwijding’ van een jong meisje dat hiervoor brutaal verkracht wordt…

Waarom deze titel? In Tibet begroet men elkaar met het uitsteken van de tong, een traditie die teruggaat tot de 9^e eeuw toen de onpopulaire koning Lang Darma stierf. Lang Darma’s tong was zwart. De Tibetanen dachten dat hij herboren was, dus, om te bewijzen dat je niet de reïncarnatie van de koning was stak je bij een ontmoeting maar best je tong uit.
De titel refereert meteen ook naar de medische act in de traditionele Chinese geneeskunde (TCM) waarbij de dokter de patiënt vraagt de tong uit te steken om een diagnose te stellen. Maar hier is het niet een patiënt maar wel een natie die gevraagd wordt haar tong uit te steken en haar ziekten niet aan het zicht te onttrekken…

Ma Jian STICK OUT YOUR TONGUE, naar het Engels vertaald door Flora Drew
Vintage Books, London, 2014