Mijn vorige blog ging over het buzzwoord ‘lao deng’, en de vaststelling dat het ‘lao deng’ gehalte in het overgrote deel van de films, zowel in China als in het westen, heel groot is.
In de film Her Story (2024) van de vrouwelijke regisseur Shao Yihui is het nu juist het tegenovergestelde: het is een feministische film zonder lao deng inhoud.

Screenshot

De film kwam vorig jaar in november uit en is een mooi voorbeeld van het ontwaken van het feministische bewustzijn in de Chinese samenleving. De film werd een kaskraker!
Het verhaal draait rond Tie Mei 铁梅, letterlijk ijzeren pruim, een zelfverzekerde alleenstaande moeder  en haar dochter Moli 茉莉, jasmijn. Ze betrekken hun nieuw appartement in  Sjanghai en sluiten vriendschap met hun jonge buurvrouw Xiao Ye 小叶, klein blad. Samen navigeren deze drie vrouwen door het leven. Hun relaties en maatschappelijke verwachtingen weerspiegelen een aangrijpende verkenning van wat het betekent om vrouw te zijn in het moderne China.
Vanaf het begin tart Her Story stereotypen: Tie Mei breekt het conventionele beeld van de alleenstaande moeder die vaak wordt uitgebeeld als een worstelend en zichzelf opofferend moedertje: zij is financieel onafhankelijk en combineert met succes haar carrière met de opvoeding van haar dochtertje. Ook de andere vrouwelijke personages komen uit een niet conventionele hoek en gedragen zich niet zoals het traditioneel van vrouwen wordt verwacht.
Verder wordt het in China diep ingeworteld menstruatietaboe op onverwachte en grappige wijze aangehaald.
In dit door vrouwen geleide verhaal worden mannen in de schaduw gedrongen. Ze hebben geen namen en hun rol wordt gereduceerd tot ex-man, drummer…
Her Story is een verhaal over hoe vrouwen, na hun wedergeboorte, hun weg in de wereld kunnen vinden en kunnen uitdagen, met humor, diepgang en liefde.
Een absolute aanrader!

老登 lao deng, is een feministisch buzzwoord dat de laatste jaren tot de publieke sfeer is doorgedrongen, zich via memes verspreidde en uitgegroeid is tot een begrip in de popcultuur. Het is nu een van de meest trendy woorden om mannen te etiketteren die druipen van een ‘ouwe zeikerd aureool’ maar zich daar niet van bewust zijn.

Screenshot

Het woord komt uit China’s Dongbei, het noordoosten. Zoals veelal verscheen het eerst op het internet, voornamelijk in chatgroepen van Xiaohongshu en Douban (Tiktok).
Zo werden films beoordeeld op basis van hun hoeveelheid lao deng-inhoud: 50%, 75% en zelfs 100%.
Naarmate de term zich online verspreidde, ging het woord allerlei mannen en viriele situaties beschrijven zoals bv. iemand die de anderen constant de les leest of constant met de vinger wijst.

Interessant is het feit dat de ‘buitenkant’ van het woord humoristisch is, maar de kern niet. Het bevat kritiek op de patriarchale structuur en op autoriteit. Het doelwit is niet om ’t even wie maar de persoon die de meeste macht, de meeste middelen of het meeste geld heeft in een familie of in de samenleving. In een patriarchale samenleving hebben mannen min of meer een lao deng mentaliteit. Als we de term in een pejoratieve context gebruiken, passen we de term toe op mannen wier uitspraken of handelingen vrouwen een ongemakkelijk gevoel geven.

De Chinese kaskraker Her Story 好东西 (2024), een relatief mild feministische film die vurige debatten uitlokte, is een heel goede film. Sommige mannen noemden het echter niet onverwacht een ‘chick flick’.
Wat voor mannen waren dat? Lao dengs!