De Zijderoute 2026: 丝绸之路 Sichou zhi Lu (1)

丝绸之路, sichou zhi lu, een tocht maken langs de Zijderoute…
een ‘droom’ die al heel lang op mijn verlangenlijstje stond.

De Oude Zijderoute, net als de nieuwe Zijderoute van Xi Jinping, was een van de grootste communicatienetwerken in de geschiedenis. Van de 2° eeuw v.C. tot de 15° eeuw verbond ze Azië met Europa en Afrika.

Ze ontstond ten tijde van keizer Wudi van de Handynastie (206 v.C-220 na C.). Wudi wilde zijn grenzen beschermen tegen invallen van de barbaarse Xiongnu. Daarom stuurde hij, in 138 v.C., een gezant, Zhang Qian, naar het Westen om bondgenoten te zoeken. Zhang Qian vond geen bondgenoten maar ontdekte in Centraal Azië wel bloeiende culturen die dol waren op Chinese zijde en in het bezit waren van krachtige paarden die het keizerlijke leger nodig had. De keizer was zo onder de indruk van Zhangs verslag dat hij zijn handelsproject bijtrad. In die tijd was men ook reeds begonnen met de aanleg van vestingwerken, die later de Grote Muur zouden vormen. Karavanen waagden zich dus buiten de Grote Muur.
Het netwerk ontplooide zich en strekte zich gaandeweg uit over meer dan 6400 kilometer.
Goederen reisden niet in één keer naar hun bestemming, maar gingen van handelaar naar handelaar, van oase naar oase.
Van de 1° tot de 8° eeuw werden het de Gouden Eeuwen van de Zijderoute. Tijdens het Romeinse Rijk werd zijde een symbool van absolute status die voor goud werd omgeruild. China bewaakte angstvallig haar geheim van de zijdeteelt, op straffe des doods.
De Zijderoute begon in de toenmalige hoofdstad Chang’an, het huidige Xi’an, een internationale metropool waar Christenen, Boeddhisten en Moslims zij aan zij leefden.

In de 13° eeuw, met de inval van Gengis Khan en de stichting van de Yuandynastie, stond de Zijderoute onder controle van één enkele macht. Alzo werd ze een heel veilige route waardoor Marco Polo tot in China kon komen en er keizer Kubilai Khan kon dienen.

Het einde van de Zijderoute had twee belangrijke oorzaken.
De verovering van Constantinopel in 1453 door het Ottomaanse rijk dat te zware belastingen oplegde voor de toegang naar Azië. En ten gevolge daarvan, teneinde dit obstakel te omzeilen, het feit dat de Europeanen (zoals Vasco de Gama) zich tot de oceaan als toegangsweg naar China gingen wenden. Snellere schepen die grotere hoeveelheden goederen konden vervoeren dan kamelen, vervingen dan ook definitief de landkaravanen.
Dit luidde het einde van de Karavaanroute in.