’s Anderendaags neem ik …een westers ontbijt. Daar waar in Beijing mijn eerste maal van de dag  bestaat uit doufunao 豆腐脑, dit is heerlijke, warme, zachte tofu met als topping chiliolie, oestersaus, sojasaus, sesamolie, verse koriander. Ik vergezel dit van een youtiao 油条 een lange torsade beignet. Daarbij drink ik een glas warm water. Maar hier in het Luoyang New Friendship Hotel, een echte aanrader, trakteer ik mezelf op een sla van exotische vruchten, Franse baguette, geitenkaas, gezouten boter en twee cappuccino’s! Ik was de smaak van dat alles bijna vergeten!

In onze volumewagen krijgen mijn reisgezellen en ik uitleg over het Shaolinklooster. Dit klooster werd ter ere van de Indische monnik  Bodhidarma,  in 496 v.C. gebouwd. Bodhidarma was de grondlegger van het Mahayana boeddhisme, bij ons beter bekend als Chinese Chan of Zen boeddhisme. De tempel wordt aldus beschouwd als de geboorteplaats van het Chinese boeddhisme.
De tempel is ook heel bekend om zijn Kung Fu. Shaolin Kung Fu is de synthese van andere vechtkunsten tot een heel aparte vechtstijl. De praktijk ervan verhoogt de fysische en mentale kracht.

Zodra we het klooster betreden, worden we naar een zaal geleid waar een Kung Fu demonstratie zal plaatsgrijpen. De ‘krijgers’ zijn heel jong en ongelooflijk lenig, ik benijd ze! Het is een prachtig spektakel.

Na een lekkere vegetarische lunch in een nabije nonnenklooster wandelen we naar de Forest of Pagodas. Daar liggen meer dan 200 pagodes, gedenkstenen boven graven van merkwaardige monniken en abten. De totale oppervlakte van dat ‘woud’ is meer dan 14.000 vierkante meter, de pagodes dateren van 791 v.C. tot 1995 en variëren van twee tot zeven verdiepingen. De pagodes dragen verschillende boeddhistische patronen en opschriften die het leven van de bewoners ervan illustreren. De recentste pagode, die van 1995, is verfraaid met een auto, een computer, een radio!

In de late namiddag keren we met de sneltrein  terug naar Beijing, en komen ’s avonds aan in de hightech metropool waar nette rijen taxi’s de reizigers naar huis brengen…

Vorige maand, toen ik in China was, maakte ik een weekendtrip naar Luoyang (Henan) met als hoogtepunten de Grotten van Longmen en het Shaolinklooster.
In het gezelschap van twee Canadese vrouwelijke profs vertrek ik om 6:00 vanuit Xizhan, het westelijke treinstation van Beijing.  We reizen 5 uren met de hoge snelheid trein, tegen 303 km/uur.
Luoyang ligt op het knooppunt van het Grote Kanaal en de oude Zijderoute. Luoyang (letterlijk: ten Noorden van de Luorivier) was de hoofdstad van negen dynastieën, van de Oostelijke Zhou (770-221 v.C.)  tot de late Tang (923-936).
In het station wacht onze gids ons op, we begeven ons meteen naar de beroemde boeddhistische grotten die behoren tot de UNESCO World Heritage.
De grotten liggen op 12 km ten zuiden van Luoyang, langs twee bergen: Xiangshan en Longmenshan. Over een lengte van 1 km kan je 1352 grotten, meer dan 100.000 beelden, 40 pagodes en 3600 tabletten met boeddhistische opschriften bewonderen: duizelingwekkend!

Het snijwerk in de grotten startte in de 5° eeuw, toen het Chinese Boeddhisme zijn eerste hoogtepunt bereikte en de toenmalige keizer een vrome boeddhistische  gelovige was. Mijn reisgezellen en ik zijn laaiend enthousiast ondanks de hete dag waarbij de temperatuur bijna 40° bereikt.

Na de lunch begeven we ons naar de Tempel van het Witte Paard 白马寺. Dit was de eerste tempel in China toen het boeddhisme vanuit Indië werd geïntroduceerd.

Deze tempel werd gebouwd op de plaats waar, volgens de traditie, een wit paard  dat de eerste sutras vanuit Afghanistan meebracht, in 67 na C. halt hield. Het witte paard (volgens de boeddhistische traditie zijn witte paarden hét transportmiddel voor sutra’s en religieuze objecten) stopte daar, net voor Luoyang, en wou zijn weg niet verder zetten.
Deze tempel is, sinds mijn cursus boeddhisme in de sinologie,  voor mij mythisch. Jammer genoeg is slechts de voorgevel bewaard gebleven.
De tempel was een heel belangrijk centrum voor de verspreiding van de leer en de vertalingen ervan en was één van de meest bezochte tempels tijdens de Noordelijke Weidynastie.

Dag één eindigde met een kort bezoek aan de oude stad Luoyang, een heerlijke hot pot en een zalige nachtrust in een *****sterren hotel….

Op 50 km van Beijing ligt Picun, een toevluchtsoord voor migranten die van het platteland komen om te werken in de grootstad. Ze vechten tegen hun ontworteling. Bovendien zal ook deze shelter weldra door de bulldozers van de modernisatie vernietigd worden…

Picun ligt op de weg van Beijing naar de vlieghaven.
Het is een stofferige nederzetting van nu al ongeveer 10.000 migranten. Picun voorziet de hoofdstad van allerlei, gaande van meubels tot aircokooien en bouwmaterialen. Stadjes als Picun maken dat de hoofdstad van pracht en praal kan genieten. Jammer genoeg zijn de migranten de speelbal van China’s ruwe kapitalisme: door het hukou-systeem leven ze in een administratief nomansland (zie mijn blog Mingong van 22/12/2016). Het gebrek aan wettelijke rechten (bvb. 150 miljoen migranten hebben slechts 2 vertegenwoordigers op het Nationaal Volkscongres), de alomtegenwoordige corruptie, de stress veroorzaakt door de repetitieve bewegingen, zeven dagen op zeven, de nauwe huisvesting waarbij families genoodzaakt zijn op enkele vierkante meter samen te leven… maken het migrantenleven uitzichtloos.
Dit perspectiefloos bestaan gaf in 2002 aanleiding tot de oprichting van een literair clubje en een artistiek troepje in Picun. De clubleden verenigen zich wekelijks in een eenvoudig lokaaltje waar ze hun kleine literaire en dichterlijke composities uitwisselen.

In Shenzhen leven ook veel dergelijke migranten-dichters. Een ervan was Xu Lizhi. Hij deed lopendebandwerk in een Foxconnfabriek. Hij pleegde zelfmoord op 30 september 2014 door uit het raam van een zevende verdieping te springen. Hij schreef het gedicht: “ Een ijzeren maan”. Het eerste vers luidt als volgt: “Ik slikte een ijzeren maan door, ze noemden het een moer”…

我是范雨素 Ik ben Fan Yusu. Dit is de titel van het artikel dat een migrante (Xiangyang, Hubei) in april van dit jaar op internet plaatste en dat al meer dan 3 miljoen keren werd gelezen. Oorspronkelijk werd het gepost op We Chat maar het werd er door de censuur van Tencent weer heel vlug afgehaald. De reden daarvoor is dat de twijfelachtige status van de migranten in China teveel in het licht wordt gesteld en dat het literaire clubje van Picun herinneringen oproept aan de golf van 13 zelfmoorden die de Taïwanese groep Foxconn in 2010 trof.

In haar artikel vertelt de veertigjarige Fan Yusu over haar prille liefde voor de literatuur van Charles Dickens, Jules Verne, Daniel Defoe en hoe ze noodgedwongen de school moest verlaten op 12-jarige leeftijd om te gaan werken.
Ze loopt weg van huis, vlucht eerst naar Hainan, nadien naar Beiing “om de wijde wereld te verkennen”. Daar huwt ze met een man uit Dongbei en krijgt twee dochtertjes. Maar ze verlaat haar man omdat hij drinkt en haar slaat. Volgt een periode van het leven in het rurale China met familiale ruzies, haar broers mislukking in zijn examens, haar angst voor ontworteling…
Ze keert terug naar Beiing waar ze bij een rijke vrouw werkt als ayi, huishoudster-babyoppas. In die periode zet ze haar belevenissen op internet. Ze wordt plots beroemd maar die beroemdheid gaat gepaard met het lastiggevallen worden door nieuwsgierigen, bewonderaars, journalisten en zelfs uitgevers. Ze kan dit allemaal niet aan en verlaat Beiing.
Ze heeft nu toevlucht gevonden in een dorp nabij Xiangyang…

Beijingers houden van waimai, de takeoutservice waarbij je van huize uit je maaltijd bestelt en bij jou laat afleveren. Dit is een gemakkelijke oplossing wanneer er teveel smog is of gewoon als men te lui is om naar buiten te gaan.
Enkele tijd geleden las ik op QQ News een hilarisch artikel over de “special requests”备注 op de app van food delivery.
Hieronder volgen er enkele van die speciale verzoeken.

Je moet in ’t geheim komen, niet aanbellen. Mijn pa mag niet weten dat ik een midnight snack bestelde, anders zou hij mij slaan.

Ik eet geen koriander. Stuur me je meest schattige koerier.

Ik wil dat dat mooie meisje mijn bestelling levert!!!!! Zoniet eet ik het niet!

Geen ui, een beetje pikant, extra soep. Zorg ervoor dat de koerier een snelle gast is, 1 meter 90 met een witglanzende huid.

Sorry dat ik jullie ophou maar breng mijn bestelling samen met die van mijn collega’s. P.S. kunnen jullie voor mij in de superette ernaast maandverbanden kopen (van het merk qidukongjian, 100% katoen, voor dagelijks gebruik; brengen jullie het verkeerde merk dan betaal ik niet, bedankt)

Breng mijn bestelling tussen buildings 9 en 10. Aan de tweede verdieping van gebouw 10 zul je een koord zien. Hang er mijn bestelling aan.

Ik zit bij jullie op ’t WC, er is geen papier in het toilet. Ik roep hier al uren maar niemand antwoordt. Roep snel een kelner dat hij mij papier brengt. Mijn voeten slapen van (zo lang) gehurkt te zijn, ze beginnen te bibberen, mijn aars is bevroren!

Klinkt wat gek allemaal maar ja, klant is koning!

Vorig weekend hing een speciale sfeer in Beijing: veiligheidsagenten bezetten de straten, er liepen geruchten van aanslagen, metrostations sloten plots, zonder verwittigen…Dat allemaal vanwege een top die 29 wereldleiders in Beijing samenbracht. Xi Jinping meegerekend bestond dit tweedaagse forum uit 30 wereldleiders.

Dit multi-trillion dollar Belt and Road initiatief is het meest ambitieuse project van economische ontwikkeling in de menselijke geschiedenis.
Het doel is Azië met Europa te verbinden in een groot netwerk van wegen, spoorwegen, pipelines, vlieghavens, zeehavens…Dit gebeurt enerzijds door het vormen van een economische landgordel (Belt) die door Centraal-Azië en het Midden Oosten loopt en anderzijds door een maritieme weg (Road) dat China met de havens van de Indische Oceaan, Oost-Afrika en de Middellandse Zee verbindt. Op die manier kan de handel ondersteund worden door het overwinnen van het grootste obstakel voor globale groei: het chronische tekort aan infrastructuur.

Het doel van de BRF is niet enkel op wereldwijde bloei van handel en financiën gericht maar ook op cultuur.

De naam Belt and Road refereert naar de historische Zijderoute die de internationale handel tot bloei bracht. De Zijderoute was toen een netwerk van karavaanroutes die de oude Chinese hoofdstad Chang’an (het huidige Xi’an) met de oude Syrische stad Antioche tot in de late middeleeuwen verbond. De route kreeg de poëtische naam van Zijderoute omdat men er toen de meest kosbare waar vervoerde: zijde. De route kende een grote ontwikkeling tijdens de Handynastie (221 v.C-220 na C).

De Chinese president Xi Jinping gaf de openingstoespraak alsook het slotwoord: een diplomatieke showcase voor China’s ambitieus globaal project. Voor de ontspanning speelde de Russische president Poetin een pianostuk voor Xi: echt goed gespeeld!

De BRF was China’s grootste diplomatieke event van het jaar. Hierbij tekenden de 30 wereldleiders een communiqué dat globalisatie en vrije handel bepleit. Een aanzet tot open economie, vrije en inclusieve (die niemand uitsluit) handel, een oppositie tegen elke vorm van protectionisme.

President Xi Jinping was heel tevreden met het verloop van deze tweedaagse top: hij kondigde maandag aan dat er een tweede Belt and Road Forum zou gehouden worden in 2019.

Intussen heeft in Beijing het normale leven hervat…

Na het bezichtigen van een tentoonstelling in het Parijse Guimetmuseum kocht mijn man in de bookshop een ware parel: J.S. Bach Goldberg Variations van de Chinese pianiste Zhu Xiaomei. Een wonderlijk mooie interpretatie!

Naar onze mening is Zhu Xiaomei’s vertolking van Bach’s Goldberg Variations de mooiste die we ooit hoorden.
Deze CD is een tweede opname. De eerste was twintig jaar geleden en op de vraag waarom ze een tweede nodig vond, antwoordt Xiaomei: “Ik droomde ervan in dit werk waar ik enorm van hou en die ik honderden keren heb gespeeld overal in de wereld, bepaalde dingen anders te doen. Na een concert kwamen mensen me zeggen dat de vertolking die ze gehoord hadden zo verschillend was van de plaat die ze bezaten; ze voegden eraan toe dat ik een nieuwe opname van de Variations moest doen.”
Ze gaat verder: “In de studio probeer ik zo precies mogelijk, zo gecontroleerd mogelijk te spelen. Tijdens een concert heb ik maar één doel: het publiek meehebben, zorgen dat het publiek aan niets anders denkt. De legende vertelt dat de graaf Keyserlingk deze sonate aan Bach had besteld om zijn slapeloze nachten te vullen. Wel, ik wil niet dat mijn publiek maar één seconde indommelt. Dit heb ik betracht in mijn nieuwe opname: de luisteraar een gevoel van ‘live’ geven ondanks het feit dat het een studio opname is”…

Zhu Xiaomei朱晓玫(°1949, Shanghai) startte heel vroeg met haar musicale studies en speelde reeds op achtjarige leeftijd op Beijing radio en televisie. Toen ze tien was volgde ze les aan de National School of Music voor heel getalenteerde kinderen alsook aan het Centraal Muziekconservatorium.
Tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976) werd ze naar een werkkamp in Zhangjiakou gestuurd waar ze vijf jaar doorbracht.

In 1979 emigreerde ze naar de Verenigde Staten en behaalde een master degree aan het New England Conservatory in Boston. Later ging ze in Parijs wonen waar ze in 1994 haar eerste recital gaf aan het Conservatoire de Paris. Ze geeft er nu les.
Xiaomei gaf concerten overal in Europa, Rusland, Zuid-Amerika, Australië…
Haar repertoire bevat werken van Schubert, Schumann, Scarlatti, Haydn, Mozart, Beethoven…

Zhu Xiaomei publiceerde haar autobiografie: The secret Piano: From Mao’s Labor Camps to Bach’s Goldberg Variations

Zhao Lei is in China een heel populaire “Indie songwriter”, zijn folk music 民谣（minyao) is heel hedendaags .
Zhao Lei heeft een diepe liefde voor de muziek. Na zijn afstuderen aan het atheneum ontving hij een bericht van toelating tot de universiteit maar hij gaf de universiteit uit eigen beweging op en verkoos om niet af te wijken van zijn muziekdroom. Elke dag ging Zhao Lei met een gitaar op de rug naar de metro en onderdoorgangen van Beijing om er te zingen. Nadien ging hij in bars zingen en had hij een relatief stabiel inkomen.
Nog later ging hij naar Tibet, Sichuan, Yunnan. Terwijl hij reisde deed hij ervaring op, en schreef zijn emoties neer in zijn songs.
Nog eens later begon Zhao Lei aan songwedstrijden en muziekprogramma’s deel te nemen.
In 2014 deed Zhao Lei mee aan “China’s mooiste songs”en werd meteen beroemd.
Zhao Lei’s fans zijn ontelbaar.

De teksten van Zhao Lei’s songs zijn eenvoudig, oprecht, openhartig; ze hebben de smaak van het leven. Om het met een hip woord te zeggen: ze zijn “jiediqi”, no-nonsense.
In het leven is Zhao Lei zoals in zijn songs: zwijgzaam en sober.
Hier volgt de tekst van het lied waarmee Zhao Lei bekend werd: de woorden van het lied zijn zo mooi dat het lied net een gedicht is.

“Schilder”
tekst: Zhao Lei

Schilder een maneschijn op de eenzame nachthemel
Zing het lied dat ik onder de maneschijn schilderde
Verf een groot raam op het koude, ongezellige huis
En schilder dan een bed

Schilder een meisje dat me gezelschap houdt
Schilder dan een gewatteerde kanten slaapzak
Schilder dan een stoof en brandhout
We zijn geboren om samen te leven

Schilder een zwerm vogels die me omringen
Schilder dan een groene bergketen en turkooise hellingen
En daarboven stille, gelukkige en voorspoedige
Regendruppels die traag en licht over de rijstvelden vallen

Schilder een regenboog die je met je hand kan raken
Met daartussen een hemel vol sterren die ik niet zal doven
En schilder dan een eindeloos kronkelend, glibberig weggetje
Het weggetje waarvan mensen in hun dromen het einde willen halen

Schilder de serene pose van moeder
En een ruzie die je met een gom wegwist
Schilder genoeg graan voor een jaar
Zodat de mensen ontspannen en zorgeloos zijn

Ik heb geen gom om de herrie weg te wissen
Slechts een penseel dat de eenzaamheid schildert
De maan in de nachthemel zal niet meer schijnen
Er is slechts een ontroostbaar kind dat aan het zingen is
Schilder een maneschijn op de eenzame nachthemel

In het Parijse Guimetmuseum loopt een kleine maar heel interessante tentoonstelling: Alexandra David Néel, une aventurière au musée.

Alexandra David zag het licht in 1868, in het Franse Saint-Mandé. Zes jaar later ging het gezin nabij Brussel, de stad van haar moeder, wonen.

Als ze twintig is verdient ze haar brood als operazangeres, tegelijk heeft ze veel interesse voor de Oosterse cultuur. Twee jaar later wordt ze boeddhiste.
In 1904 huwt ze met Philippe Néel in Tunis, ze is dan 36.
In 1911 begint haar eerste grote reis in Azië: Indië, Sikkim, Tibet (waar ze wordt uitgezet), China,en Japan.
De jonge Aphur Yongden treedt drie jaar later bij haar in dienst.
Na een vier maanden lange reis, waarbij ze dikwijls honger lijdt en om voedsel moet bedelen, komt ze in 1924 aan in Lhasa. Ze is vermomd als bedelaarster wordt vergezeld van haar “zoon” Yongden. Een ongelooflijke overwinning voor deze 56 jarige vrouw die, na vijf mislukte pogingen en tien jaar wachten, Lhasa, de verboden stad, eindelijk betreedt…

De tentoonstelling is een evocatie van de bekende ontdekkingsreizigster die dit geheimzinnig land en zijn religie, het boeddhisme, aan het grote publiek bekend maakte.
Dankzij het Guimetmuseum vond Alexandra als jonge vrouw haar roeping; ze bleef het museum heel genegen en schonk het op het einde van haar leven schilderijen (thankas), enkele maskers voor rituele dansen, maar vooral de totaliteit van haar Tibetaanse bibliotheek.
Een deel van dat alles wordt nu, samen met mooie zwart-wit foto’s van Tibet , aan het publiek getoond. Ontroerend zijn haar dagboekjes: ze schreef haar belevenissen, haar gemoedstoestanden, haar ziektes… in een heel duidelijk schrift op in kleine, handig om mee te nemen schriftjes: echt fascinerend en boeiend om te lezen.

Deze tentoonstelling is een must voor wie houdt van Tibet en avontuur!

Alexandra David-Néel, une aventurière au musée
Musée Guimet 6, Place d’Iéna 75116 Paris
de tentoonstelling loopt nog tot 22 mei 2017

Enkele weken geleden maakte ik gebruik van een weekendje Parijs om er even in de kleurrijke Belleville, de Parijse Chinatown, rond te wandelen.

Ik had er heel graag een shaguo 砂锅, een kleipot, gekocht! Ik vond er een zonder al te veel te zoeken.

Terug thuis legde ik de pot voor gebruik 24 uur in water te weken; ik popelde om er iets in klaar te maken.
En dat werd het dan…

煲仔饭                                    Kleipot met kip en paddenstoelen

Ingrediënten

Voor de topping:

6 kippenboutjes
2 handjevol verse shiitake
1 handjevol gehydrateerd gedroogde paddenstoelen (bv.judasoren)
1 eetlepel lichte sojasaus
1 eetlepel donkere sojasaus
1 eetlepel kookwijn (Shaoxing)
2 theelepels oestersaus
1 theelepel sesamolie
1 theelepel suiker
2 afgestreken eetlepels maïszetmeel
peper, zout

Voor de rijst:

1 cup jasmijnrijst, 30’ vooraf in water geweekt en afgegoten
1 cup kippenbouillon
1 eetlepel fijngesneden gember
2 eetlepels fijngesneden lenteui
2 eetlepels arachideolie

Methode

Meng alle ingrediënten voor de topping en zet opzij
Vermeng de rijst met de bouillon en de olie in de kleipot
Verdeel de topping over de rijst
Besprenkel met de gember en de ½ van  de lenteui en leg het deksel op de kleipot
Zet eerst op zacht vuur voor 5’, nadien op matig vuur voor 5’
Zet het vuur op het zachts en kook 25’
Controleer of de kip en de rijst gaar zijn
Garneer met de rest van de lente-ui en dien op

Het was zalig lekker, en zo eenvoudig om te maken!
Heb je geen Chinese kleipot dan kan je dit receptje ook in een Dutch Oven (een cocotte) bereiden.

Man man chi! 慢慢吃

Een eerste boek schrijven en illustreren op negentigjarige leeftijd, uit liefde voor een overleden echtgenote, dit is de romantische prestatie van Rao Pingru.

我俩的故事——– 平如美棠, Ons Verhaal—–Pingru Meitang, vertaald naar het Frans als Notre Histoire, is het verhaal van (bijna) zestig liefdesjaren met de belangrijke gebeurtenissen en omwentelingen in de Chinese geschiedenis als decor.

Rao Pingru, de negentigjarige schrijver, was bijna zestig jaar gehuwd met Mao Meitang. Toen deze laatste ziek werd en aan geheugenverlies begon te lijden, begon hij te aquarelleren om met haar te kunnen communiceren en om de leuke herinneringen van hun huwelijksleven te vereeuwigen. Deze aquarellen hielpen hem in zijn rouwproces.

Zijn kleindochter postte ze op Weibo, een TV journaliste merkte ze op. Zo ontstond het boek, geïllustreerd met honderden aquarellen. Het boek verscheen in China in 2013 en had direct succes.
De Franse uitgeverij Editions du Seuil koopt de auteursrechten en publiceert “Notre Histoire”, nog vóór de Engelse, Spaanse, Italiaanse versies. Hoed af voor de vertaler, François Dubois, die aan de Universiteit van Aix-Marseille een thesis over Mo Yan aan het maken is…

Pingru en Meitang zijn beiden van gegoede afkomst en leven in het zuiden van China

(achteraan het boek is er een Chinese landkaart zodat de lezer alle plaatsen waar ze geleefd hebben, kan volgen).
Het boek leert ons het belang dat Chinezen hechten aan de familie, aan de tradities, de feesten, het leven van alledag.

De aquarellen brengen Pingru’s teksten nog meer tot leven. Vele tekeningen betreffen het eten, recepten, plaatsen waar het koppel heeft gegeten: Pingru en Meitang waren echte foodies!

We maken de laatste jaren van de Republiek China (1912-1949) mee samen met de burgeroorlog en de opkomst van het communisme…

Pingru neemt in 1940 deel aan het verzet tegen Japan. Het koppel huwt in 1948 en heeft al snel vijf kinderen.
In 1958 wordt Pingru naar een werkkamp in de provincie Anhui gestuurd. Hij zal er 22 jaar verblijven en vrouw en kinderen slechts eenmaal per jaar zien, tijdens het Chinese Nieuwjaar. Tijdens deze heel moeilijke periode zullen ze elkaar een duizendtal brieven schrijven, tot de rehabilitatie van Pingru…

Het boek is vrij van politiek commentaar: de schrijver vermeldt slechts eenmaal dat zijn familie tot “een slechte klasse” behoort en schrijft dat hij naar een  werkkamp in Anhui wordt gestuurd. Dit is geen censuur noch autocensuur: Pingru hecht slechts belang aan de mooie kanten van zijn leven en vindt dat China’s politieke turbulenties de grootheid van China niet in de schaduw mogen brengen…

Notre Histoire Pingru et Meitang
Rao Pingru
Seuil, januari 2017
ISBN 978-2-02-133286-5