Deze roman gaat over de queeste naar menselijke waardigheid temidden van miljonairs in het  booming China van het begin van deze eeuw.

De parallelle verhalen in het boek spelen zich af in een tuinacentrum in Nanjing, de vroegere Chinese hoofdstad. Daar runt baas Sha Fuming een centrum van tuinamassage. Alle masseurs zijn blind, Sha incluis.

Het verhaal start niet met Sha Fuming, de uitbater maar met Wang Daifu, een van zijn medewerkers. Blinde tuina therapeuten worden “daifu” of dokter genoemd. Wang Daifu komt van Shenzhen. Door de retrocessie van Hong Kong aan China is het voor rijke vreemdelingen uit die stad heel voordelig zich in Shenzhen te laten masseren. Wang verdient daardoor hopen geld. Hij is verliefd op Xiao Kong en voor haar wil hij op de beurs investeren en snel veel geld verdienen, een tuinacentrum openen en van Xiao Kong “de vrouw van de baas” maken.
Jammer genoeg draait zijn investeringsdroom uit op een nachtmerrie. Hij is verplicht te gaan werken bij zijn vroegere schoolmaat, Sha Fuming, die het tuinacentrum van Nanjing runt.

Sha Fuming is er niet de enige boss. De andere baas heet Zhang Zongqi, hij houdt zich bezig met de administratie van het centrum.

In het begin van de roman is de sfeer in het centrum één en al harmonie. Dat zal veranderen met de komst van de mooie Du Hong: er zullen twee klieken ontstaan: de Shakliek en de Zhangkliek…

De levensverhalen van de blinde therapeuten zijn bijzonder goed beschreven. De blinde therapeuten lokken empathie uit, nooit medelijden.

De schrijver, Bi Feiyu, beschrijft hoe ze blind zijn geworden en dat er een belangrijk onderscheid moet gemaakt worden tussen zij die van geboorte blind zijn en zij die het later werden, en ook hoe de visuele handicap een meerwaarde kan betekenen voor de kwaliteit van het beroep. Bi onderlijnt hoe belangrijk zelfrespect is voor de blinden. “There are many things blind people impose on their own. In this world, there is no such thing as dignity for the blind. There is only dignity for human beings.”

Bi’s novelle werd naar het Italiaans, naar het Frans en naar het Engels vertaald. De Engelse vertaling werd verzorgd door Howard Goldblatt en Sylvia Li-chun Lin. Het boek leest heel vlot.

Het boek won de Mao Dun Literature prize in 2011 en werd vorig jaar verfilmd. De film won verschillende awards op de festivals van Berlijn en Taiwan.

Een boeiend boek dat ons introduceert in de wereld van de blinden…

Massage
Bi Feiyu
Vertaling: Howard Goldblatt en Sylvia Li-chun Lin
Penguin-Viking
Februari 2015

Ningxia noodles

Toen ik vorige maand in de provincie Ningxia verbleef, konden mijn vrienden mij geen groter plezier doen dan …mij op noodles te tracteren. In de stad Shizuishan zijn er massa’s noodletentjes, die de noodles op heel diverse wijze bereiden.
Xiao Longs mama maakte op een avond haar noodleversie voor mij klaar.
Hier volgt dan het recept.

Voor 2 personen

Pocheer een kippeborstje. Laat afkoelen en snij in kleine stukjes. Leg opzij.

Verhit olie in een wok en voeg look, gember en pijpajuin toe. Werp de kip erbij en vermeng. Leg opzij.

Kook water in een wok, doe er een handvol gesneden verse shitakepaddestoelen bij alsook een tomaat, in stukjes gesneden.
Breng aan de kook, voeg grofgesneden pijpajuin toe en een beetje maïzena om in te dikken.

Maak deeg door bloem en water te vermengen. Er mag eventueel een ei bij of alleen een eiwit. Laat 30’ staan. Rol het deeg uit.
Snij er reepjes van met een mes.

Breng de paddestoelen/tomaat/pijpajuin opnieuw aan de kook en gooi er de deegreepjes in. Kook al dente. Voeg het kippenmengsel toe en wat azijn indien je dat lust.

Klaar!

慢慢吃, manmanchi: eet traag!

Wudangmiao 武当庙, een boeddhistisch klooster is ook de moeite om bezoeken. Op de muren zijn er mooie schilderijen die boeddhistische verhalen voorstellen. Schoonbroer Xiao Long 小龙 is radioloog van beroep en is een heel geletterde gids. Ik bof!

Het toppunt van de reis is onze trip naar de West Xia Imperial Tombs 西夏陵.
Het toenmalige koninkrijk van West Xia (1038-1227) was een heel machtig koninkrijk. De Keizerlijke Graven geven ons een idee van zijn culturele en militaire hoogtepunten. Ze liggen op 25 kilometer van de hoofdstad Yinchuan. In juni 1972 werden negen keizerlijke en 253 kleinere graven blootgelegd. De oppervlakte beslaat ongeveer 50 km2. De graven bevatten overblijfselen van wegen, courtyards, huizen. In grafzuilen zijn gegevens over de keizers gekerfd, in Chinese en West Xia karakters.
Die dag is het snikheet. Gelukkig hebben de meisjes hun parapluutje geopend zodat we toch wat koeling krijgen.

Na het urenlange bezoek aan de West Xia Imperial Tombs hoop ik wat te kunnen rusten in de auto. Maar Xiao Long heeft nog een bezoek gepland. De anderen gaan niet mee, ze gaan een ijsje eten op een terrasje. Ik kan er niet aan uit en heb nog recht op een anderhalf uur durende wandeling.

Xiao Long wil dat ik een mooie herinnering aan Ningxia overhoud! Ja, dat doe ik zeker. Niet alleen omwille van de cultuur maar vooral om de hartelijkheid van de mensen die ik er heb ontmoet.

Zoals ze zelf zeggen: in China heb je echte vrienden…

Mijn Chinese vriendin Zhouzhou 周舟 woont al meer dan tien jaar in Beijing. Haar hometown ligt in de provincie Ningxia, net onder de grens met Inner-Mongolia. Ningxia is één van de vijf regio’s in China met autonome etnische minderheden. Eén derde van de bevolking van deze provincie behoort tot de etnische Hui 回 minoriteit (van Turkse afkomst).

Met Chinees Nieuwjaar en het Feest van de Arbeid gaat ze haar familie bezoeken, begeleid door haar dochtertje Xiao Yu 小语 en haar man,als zijn werk het hem toelaat. Ze reizen met de nachttrein, een elf uur ldurende reis, als het meezit.

Zhouzhou en ik planden reeds lang samen naar Ningxia te gaan.
Na drie weken studieverblijf in Beijing, waar ik ook mijn HSK 5 test aflegde (staatsexamen voor Chinese proficiency dat uit 6 graden bestaat), zou ik eindelijk van een weekje vakantie kunnen genieten.

Zhouzhou, Xiao Yu en ik bereiken met de metro Xizhan 西站, het westelijke treinstation van Beijing. Onze tiketten, met naamsvermelding om te voorkomen dat ze op de zwarte markt zouden worden verkocht, worden samen met mijn paspoort en haar identiteitskaart nauwkeurig gecheckt. We worden verder ook  gescreend zoals op de vlieghaven.
We zullen elf uur reizen bij het heengaan; onze terugreis zal echter achttien uren duren omdat er op de sneltrein geen benedencouchettes  meer waren en we dus een “gewone” trein moesten nemen.

We vertrekken om 20:00 en komen ’s anderendaags omstreeks 7:00  in Yinchuan 银川 aan. Dit is de hoofdstad van Ningxia.

Zhouzhou’s oudere zus wacht ons op met man en dochtertje. Op weg naar Zhouzhou’s hometown,Shizuishan 石嘴山, eten we eerst een eenvoudig ontbijt in een eettentje langs de weg.
Na een uurtje rijden komen we aan in Shizuishan. De prachtige, blauwe hemel , de zalige temperatuur (31°) en de zuivere lucht maken ons,de Beijingers heel blij.
’s Middags lunchen we in een van de betere resto’s van de stad: het eten is verrukkelijk en overvloedig. We krijgen niet alles op maar, geen nood, we zeggen da bao 打包: pak de rest in als take away. Dit is een heel goede Chinese gewoonte want op die manier is er geen voedselverspilling en genieten we een tweede maal door de restjes in de microgolfoven op te warmen.
In tegenstelling tot de werkwijze in Beijing en andere grote Chinese steden wordt het eten hier niet keurig in daartoe voorziene doosjes gelegd maar in plastiek zakken ‘gegoten’.
Het is hier ‘eenvoudiger’, ja primitiever dan op vele andere plaatsen in China. In die ganse week zal ik ook geen enkele Westerling ontmoeten…

Shahu 沙湖 is een bezoek waard. Sha staat voor zand en hu staat voor meren. Het is slechts één uur rijden van onze stad. De bus stopt voor de ingang van het park. Een boot brengt ons naar de zandduinen. Van op de boot bewonderen we tal van prachtige vogels zoals zwanen, witte en grijze kranen, ooievaars, wilde ganzen.

In de zandduinen worden we verwelkomd door zwermen muggen. Gelukkig, ze prikken niet!
Kamelen staan klaar om de toeristen door de hete ‘woestijn’ te rijden.

Eens teruggekomen in de stad brengt een taxi ons naar een noedeltentje. De taxi heeft geen meter: elke rit in Shizuishan, lang of kort, kost slechts 5 yuan (ong. 0,73 euro). De taxi’s rijden ijverig door de stad, heen en weer, net grote muggen.

Een beklijvend boek! Een boek dat je in één ruk door zou willen lezen. Een boek waarvan het einde je ontredderd achterlaat…

Li is een befaamde manhuaschrijver die ons reeds ontroerde met o.a. “Une vie chinoise”, “Les pieds bandés”…Deze strip werd in het Chinees geschreven en meteen naar het Frans vertaald.

Dit keer wisselen in het boek striptekeningen en foto’s elkaar af.

Het verhaal start met een bezoek van Li aan de vlooienmarkt van Kunming, hoofdstad van Yunnan. Li ontmoet er antiquair Liaoqi die hem een fraaie Japanse gravure toont. Het is een verzameling mooie afbeeldingen die de eerste Sino-Japanse oorlog van 1894-1895 voorstelt.
Einde van de 19° eeuw: de Qingdynastie is gescleroseerd en corrupt. Het Rijk van het Midden leeft teruggetrokken en heeft geen interesse voor wat zich buiten haar grenzen afspeelt. Keizerin Cixi verduistert de fondsen die ze voor de modernisering van het leger heeft gekregen. Het geld zal dienen om ter ere van haar 60° verjaardag, een luxueus zomerpaleis met een marmeren boot te bouwen.
Aan de andere kant van de zee begint Japan aan een nieuwe periode, de Meijiperiode (“verlichte politiek”). Japan reorganiseert haar politiek systeem, reformeert haar administratie, begunstigt de industrialisatie, zet een nieuw leger op de been en opent zich naar het Westen.
Voor Japan betekent het verval en de verzwakking van het Chinese Rijk dé gelegenheid om China binnen te vallen.
Dit is het begin van de eerste Sino-Japanse oorlog.

Na de fraaie Japanse gravure te hebben bestudeerd komt Li Kunwu in contact met de baas van Liaoqi. De stokoudeantiquair leeft in een vervallen wijk. Hij is in het bezit van een bijzonder fotoalbum. De foto’s zijn genomen door Japanse reporters tijdens de Sino-Japanse oorlog van 1937-1945 en beelden hoofdzakelijk de Japanse troepen en hun dagelijkse leven af. Er is zelfs een foto van een sumogevecht.
Individuele en collectieve foto’s van Japanse officieren,  soldaten die kleine Chinese dorpen binnenvallen, loopgraven, tanks, bombardementen…we wanen ons temidden van de Japanse troepen! Er zijn ook foto’s van Chinese gevangenen die het wrede gedrag van de Japanners niet verdoezelen. Ze maakten gebruik van gas, de civiele bevolking werd uitgemoord…

Li deelt met ons zijn ontdekking van onuitgegeven archieven van de tweede Sino-Japanse oorlog.
Het boek is een echte documentaire die ons een goede kijk biedt op die verschrikkelijk harde jaren die Japan tot aartsvijand van China maakte.

Cicatrices
Li Kunwu
SDX Joint Publishing Co, Ltd, 2012
ISBN 978-2-3725-9000-6

Winter in Jinan (deel 2)

Lao She

Vertaling: Maud Thiery

Het is wonderlijk als er er wat sneeuw uit de hemel valt. Kijk eens, de denneboompjes op de bergen zenden steeds meer hun groenzwarte glans uit, de boomtoppen dragen een kapseltje van witte bloempjes, ze lijken wel op Japanse verpleegsters. De bergtoppen zijn helemaal wit, en vormen met de blauwe hemel een zilveren inlegwerk. Op de bergflanken zijn er plaatsen waar de sneeuw wat dikker ligt en zijn er plaatsen waar de kleur van het gras tevoorschijn komt, tegelijk wit en donkergeel. Ze verfraaien de bergen met een lint van gerimpelde bloemen.

Kijk, kijk, dit sneeuwkleed lijkt wel door de wind opzij te zijn geblazen en doet je verlangen nog wat meer te zien van het bloemenkleed van de bergen. Wacht, de zon gaat snel onder,dan schijnen de zachtgele zonnestralen schuin op de bergen.
De  dunne sneeuwlaag lijkt daar plots beschaamd, ze laat heel lichtjes wat kleur aan het licht komen.
Er valt een lichte sneeuw, Jinan doorstaat geen hevige sneeuw. Deze kleine bergen zijn zo delicaat en elegant!

Het oude Jinan, vanbinnen zo nauw, vanbuiten zo spatieus. Op de bergflanken liggen enkele dorpjes, de daken van de huizen zijn licht besneeuwd. Ja, dit is een tekening met chinese inkt van Zhang Xiaoshui of nog, een tekening van een bekende schilder uit de Tangdynastie.

Het water in Jinan, is niet alleen niet vastgevroren, integendeel, het groene kroos zendt wat warme lucht uit.
Het waterkroos is diep groen, het doet het groen dat in de winter is ingeslagen helemaal uitkomen. Hoe meer de dag klaart, hoe groener het waterkroos. Het water is onderworpen aan deze groene kracht, het mag niet vastvriezen. Temeer daar de lange takken van de treurwilg  in het water hun beeld weerspiegelen!
Kijk maar, doordat het water van de rivier traag geklaard is kan je er nu doorkijken. In de lucht, in de hemel, van boven tot beneden, is het overal helder, oneindig blauw. Een natuurlijke, gracieuze blauwe quartz. In dit stuk blauwe quartz zijn rode daken, bergen begroeid met geel gras en grijze schaduwen van bomen, op een geborduurd rond tapijtje, vervat.

Dit is winter in Jinan.

*Beiping: van 1928 tot 1949 was dit de naam voor Beijing toen Nanjing (tijdelijk) hoofdstad was van China

Winter in Jinan (deel 1)

Lao She

Vertaling: Maud Thiery

Lao She (1899-1966) gaf in de jaren 1930 les aan de Qilu University, in Jinan, hoofdstad van de provincie Shandong.
De schrijver hield heel veel van deze stad. Dit wordt mooi geïllustreerd in deze korte novelle.

Voor iemand die, zoals ik, gewoon is in Beiping* te leven zijn winter en hevige windvlagen onafscheidelijk. Het omgekeerde is heel uitzonderlijk.
Winter in Jinan daarentegen is windvrij.
Voor iemand die net als ik uit Londen terugkomt zijn zonnestralen in de winter een vreemd verschijnsel; de winter in Jinan is wolkeloos.
In de tropen zijn zonnestralen als gif, schitterend mooi weer maakt de mensen bang.
Maar de winter in Noord-China, kan heel zacht en helder zijn.
Jinan kan zeker gerekend worden tot die paradijselijke oorden.

Veronderstel dat het er zonnig is, wel dat is er niet uitzonderlijk. Sluit even je ogen en denk: een oude stad, omringd door bergen en water, onder een blauwe hemel.
Je slaapt zacht en vredig, en wacht alleen tot de lentewind je wekt,is dat niet zalig?

Kleine bergen omringen Jinan cirkelgewijs. Slechts aan de noordkant is er een opening. Deze cirkel van kleine bergen is in de winter bijzonder schattig. Het is alsof de bergen Jinan in een wieg leggen. Heel rustig zeggen ze met diepe stem: “ Wees gerust, het is hier zacht en warm.”
Waarlijk, de mensen van Jinan hebben ’s winters een glimlach op hun gezicht. Zodra ze naar die kleine bergen kijken, denken ze in hun hart dat ze zich gesetteld hebben op een plaats waarop ze zich kunnen betrouwen. Als ze naar de hemel kijken en de bergen zien, hoeven ze niet te denken: “Wordt het morgen misschien lente? Het is zo zacht weer, is het gras op de bergen vannacht misschien groen geworden?” Het is een lentesfeer die je meteen kunt verwezenlijken. De mensen van Jinan verlangen niet naar de lente want de winter is zo menslievend, wat kun je nog meer verlangen?

Lang lang geleden leefden de Zhuang in een land zonder zon. Er werd hen verteld dat heel ver voorbij de horizon er een vlammende Zon was die licht en warmte naar hun land kon brengen.

Lang lang geleden leefden de Zhuang in een land zonder zon. Er werd hen verteld dat heel ver voorbij de horizon er een vlammende Zon was die licht en warmte naar hun land kon brengen.
Iedereen stelde zich vrijwilliger om een avontuurlijke zoektrip naar de Zon te ondernemen.
De ouderen zegden: “Wij hebben ervaring. Wij gaan”.
De jongeren zegden: “Wij zijn sterk. Wij gaan”.
De kinderen zegden: “Wij zijn nog jong. Wij kunnen het verst gaan”.
Maar een mooie zwangere vrouw zei: “Laat mij gaan. Ik haal misschien het einde van de weg niet, maar mijn kind zal mijn reis naar de Zon verderzetten”.

Een oudere bracht op het voorhoofd van de vrouw een rode stip aan, het symbool van de zon. Hij overhandigde haar de wandelstok die haar zou begeleiden. De vrouw startte haar lange mars door de woeste natuur.

Ze baarde een zoontje, diep in het woud. Ze voedde haar zoon, Le, niet zonder enige moeilijkheid op. Door de barre levensomstandigheden werd ze vroeg oud. Haar zoektocht naar licht en warmte kon ze niet volbrengen, dus gaf ze de fakkel door aan haar zoon en stierf.

Op weg naar de horizon ontmoette Le de mooie Teng. Ze werden smoorverliefd.
Le vergat zijn missie, zo bezig was hij met zijn geliefde.
Op een dag bracht hij een rode stip op het voorhoofd van zijn vriendin. Plots herinnerde hij zich de laatste woorden van zijn moeder en de verwachting van zijn volk. Hij verliet Teng, nam zijn wandelstok weer op en zette zijn tocht naar de zon verder.
Maar Teng, die zich plots bewust werd van Le’s queeste naar licht en warmte, volgde zijn voetsporen en haalde hem tenslotte in. Samen vochten ze tegen de natuurkrachten en zetten hun tocht naar de zon moedig verder.

Achter het koppel schaarden zich  duizenden mensen, op stap naar de plaats waar de Zon rijst…
Samen met Teng brengt hij tenslotte licht en warmte naar zijn volk.

Legend of the Sun werd in het Théâtre National van Brussel ter gelegenheid van het Chinees Nieuwjaar op 19 en 20 februari vertoond.
Dit prachtige dans-en zangspektakel werd door de Guanxi Nanning Arts Theatre gebracht. Deze groep maakt deel uit van de China Arts and Entertainment Group, CAEG, die in april 2014 werd opgericht. Hij heeft tot doel culturele uitwisselingen tussen China en het buitenland te bevorderen en de Chinese cultuur en kunst te promoten.

De Zhuang is de grootste van de minoriteiten van China (18 miljoen mensen). Dit volk leeft in Zuid China, in de Guanxi Zhuang Autonomous Region die in 1958 een autonome regio werd. Deze regio ligt juist boven Vietnam.
De Legende van de Zon is heel oud maar is vol charme. Ze is vrij onbekend voor de Chinezen van het Noorden. Vandaar waarschijnlijk dat de zaal tjokvol nieuwsgierige Chinezen zat…

22 februari: de Keukengod sussen
De vierde dag van het nieuwe maanjaar komt de Keukengod terug naar je keuken, zorg ervoor dat hij goed wordt ontvangen.
Firecrackers ontsteken bespoedigt de komst van de volgende, o zo belangrijke god: de God van de Rijkdom.

23 februari: verwelkoming van de God van de Rijkdom 财神
Op deze dag blijven de mensen thuis om de god te ontvangen. Men dient heel voorzichtig te zijn: die dag is niet zozeer een viering dan wel een dag vol tabboo’s. Het fornuis dat dient om te koken wordt niet aangestoken. De vrouwen mogen dan ook niet naar buiten om vrienden of kennissen te bezoeken…

24 februari: dag van het Paard en van het Succes
De 6° dag werpt men alle ouwe spullen weg in de hoop dat ze in het nieuwe jaar zullen worden vervangen door nieuwe objecten. Er mag dan weer gepoetst worden en het werk wordt hervat

25 februari: dag van de Mensen
Pannenkoeken bakken en rusten om zich te sterken voor het nieuwe jaar zijn die dag een must.
Het is de Dag van de Menslievendheid: iedereen moet zijn naasten eerbiedigen want de Godin Nüwa 女娲, die het ene dier na het andere had geschapen maakte de mens op de 7° dag

26 februari: dag van de Constellatie Godheden
Deze dag krijgen de 8 Onsterfelijken offers van fruit en ander lekkers

27 februari: verjaardag van de Jadekeizer
De 9° dag wordt de Oppergod, de Jadekeizer, vereerd

28 februari: de dag van de Steen
Alles werd op een of andere tijd geschapen, ook het meest gewone ding: de steen. Wierook wordt op verschillende stenen voorwerpen als molens, trappen, dokken… gebrand

1 maart: dag van de Godin van het Toilet (ook nog Godin van de verdrukte vrouwen genoemd)
Deze godin was een concubine die door haar lovers vrouw in het toilet werd vermoord. God had met haar medelijden en maakte ze tot de godin van het toilet

2 maart: voorbereiding tot het Lantaarnfestival

3 maart: verdere voorbereidingen van het Lantaarnfestival
Die dag worden de zelfgemaakte lantaarns ontstoken

4 maart: verering van Madam Linshui 临水夫人
De godin die de vrouwen helpt om te bevallen op haar verjaardag

5 maart: Lantaarnfestival
De 15° dag van de eerste maanmaand is het Lantaarnfestival. Parades op stelten worden gehouden waarbij de acteurs soms heel moeilijke acrobatieën uitvoeren.

Dit is ook de dag waarop men yuanxiao 元宵  of tangyuan汤圆 begint te eten

Dit is de laatste dag van de nieuwjaarsfestiviteiten!
Het vuurwerk dooft, er worden geen firecrackers meer afgestoken.
Alles wordt weer stil…

Dit jaar valt Chinees Nieuwjaar, in China Feest van de Lente genoemd, op 19 februari. Buiten China worden die dag in bepaalde grote steden door de lokale Chinese gemeenschap traditionele activiteiten georganiseerd. De leeuwendans is er één van.

In Chinese restaurants worden meestal ook speciale menu’s geserveerd om de Chinese jaarwisseling te vieren.

In China daarentegen zijn de nieuwjaarsfestiviteiten nu al volop aan de gang. Ze startten reeds op 11 februari.

11 februari:  小年xiaonian
Dit is het kleine Feest van de Lente, het valt op de 23° dag van de laatste maanmaand. Xiaonian staat symbool voor de start van de festiviteiten.
In het oude China brachten de mensen offers aan de Keukengod, Zao Wangye 灶王爷. De Keukengod zou aan de Jadekeizer verslag uitbrengen over de goede en kwade daden van elk huishouden. Elk van hen zou dan, naargelang, beloond of gestraft worden. Daarom smolten de Chinezen suiker en wreven het op de lippen van de Keukengod. Op die manier zou de god slechts de goede dingen aan de Jadekeizer rapporteren!

De Chinezen aten dan moutsuiker in de vorm van meloentjes.

12 februari: poetsdag 扫舍去尘 saoshe quchen
Op deze dag wordt een jaarlange poetsbeurt beëindigd: de woning moet dan vrij van stof zijn. Dit is 除旧迎新 chujiuyingxin: het oude moet plaatsmaken voor het nieuwe.

13 februari: tofudag
Deze valt op de 25° dag van de laatste maanmaand. Dan start men met het maken van het voedsel voor het feest. Naar traditie mogen geen messen worden gebruikt op Oudejaarsavond en op Nieuwjaarsdag. Al het eten moet dus klaar zijn.
Men maakt tofu 豆腐 omdat het tweede karakter “fu” 腐dezelfde uitspraak heeft als het karakter “fu” 福 van geluk. Men beweert ook dat de Jadekeizer die dag uit de hemel komt voor een inspectiebeurt.  Tofu is heel goedkoop, op die manier tonen de mensen hoe arm ze wel zijn…

14 februari: stoofvlees maken
De 26° van de laatste maanmaand is een waar feest voor de carnivoren: die dag worden varkens geslacht en verwerkt tot een heerlijke dis: 红烧肉hongshaorou, gestoofd varkensvlees in soyasaus.

15 februari: kippen slachten en jaarmarkten aflopen
Opnieuw feest voor vleesliefhebbers. Die dag bezoekt men de jaarmarkten en start men met de Nieuwjaarsshopping

16 februari: wegjagen van het Kwaad
De 28° dag bereidt men rijstcakes, gestoomde broodjes en plakt men rode papercutfiguren aan de ramen om het huis te vrijwaren van geesten

17 februari: Voorvader cultus
Die dag is het sterk aangeraden zijn voorvaderen te behagen en te vereren

18 februari: Oudejaarsavond 除夕chuxi
De laatste dag van de laatste maanmaand is de hele familie verenigd rond een rijk feestmaal. Jiaozi (Chinese dumplings) mogen zeker niet ontbreken.

Om middernacht loopt iedereen naar buiten: ze steken dan firecrackers aan om de kwade monsters te verdrijven. Samen met het prachtige vuurwerk dat twee weken lang zal aanhouden geeft dat een hels lawaai

19 februari: Nieuwjaarsbezoeken
Op Nieuwjaar gaan de jongeren, uitgedost in spiksplinternieuwe kleren, een bezoek brengen aan de ouderen van de familie. Ze krijgen dan een rode omslag waarin geld zit: 红包 de hongbao

20 februari: bezoeken van de kennissen
Die bezoeken worden beloond met een heerlijke maaltijd of zelfs een banket

21 februari: bezoek aan de schoonfamilie
Op de 3° dag van het nieuwe jaar bezoekt men de schoonfamilie en geeft men sigaretten en alcohol.

(Wordt vervolgd)